Σε όλη την ιστορία του ποδοσφαίρου, υπήρξαν αρκετοί παίκτες που ήταν ικανοί να ηγηθούν στο αμυντικό τμήμα.

Ο Paolo Maldini, ο κατ’ εξοχήν αμυντικός, ο Lilian Thuram, ο Giacinto Facchetti, που μπόρεσαν να παίξουν εξίσου ως μπακ και ως κεντρικοί αμυντικοί.

Ωστόσο, όταν μιλάμε για τον ολοκληρωτικό αμυντικό, αναπόφευκτα καταλήγουμε να μιλάμε γι ‘αυτόν, τον Ruud Krol, ο οποίος ήταν τουλάχιστον ένας παίκτης γενικής χρήσης για την αμυντική του φάση.

Μπορούσε να παίξει και στις δύο πλευρές (αρχικά ως αριστερό μπακ), αλλά έπαιξε και ως λίμπερο σε ουράνια επίπεδα, καταφέρνοντας να διακριθεί ως ένας από τους καλύτερους αμυντικούς πλέι μέικερ όλων των εποχών και ως ένας από τους πιο έξυπνους τακτικά παίκτες που έχουν υπάρξει ποτέ.

Και τα έκανε όλα αυτά με τέτοιο αίσθημα ηγεσίας και χάρισμα που κατάφερε όχι μόνο να γίνει θρύλος του Άγιαξ και της Ολλανδίας του Ρίνους Μίχελς, αλλά και ως το πρόσωπο που είχε αναλάβει τα ηνία της Ολλανδίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο που λίγο έλειψε να κερδίσει το 1978, καθώς και ως βασικός φάρος της Νάπολι στο πρώτο μισό του ’80.

«Ο αντίπαλος έφτανε με την μπάλα ήδη δαμασμένη και ο Κρολ έγειρε ευγενικά το σώμα του προς την μία πλευρά.

Όταν ο επιθετικός δέχτηκε με σιγουριά την ευγενική πρόσκληση, το μακρύ πόδι του Ολλανδού λίμπερο απλώνονταν κομψά, τέλεια, για να κλέψει το στρογγυλό δερμάτινο πορτοφόλι του.

Με την μπάλα στην κατοχή του σήκωνε το κεφάλι και προωθούσε το παιχνίδι.

Ο Ρουντ Κρολ, που ξεκίνησε την καριέρα του ως εξτρέμ, έδωσε μια νέα διάσταση στον ρόλο του λίμπερο, σηματοδοτώντας μια νέα τάση στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο».