Συμβαίνει συχνά να μιλάμε γι’αυτή την όμορφη εποχή.

Υπήρχε κάποιος που πραγματικά εντυπωσίασε στα γήπεδα.

Μαζί του ήταν πραγματικά όπως όταν παρακολουθούσες έναν αγώνα στο Playstation ή όταν παρακολουθούσες μια ταινία, πατούσες ένα κουμπί και ανέβαζες την ταχύτητα “x 2”.

Η είσοδός του στους αγωνιστικούς χώρους αύξησε την ταχύτητα του ποδοσφαίρου ή μάλλον τη διπλασίασε.

Και αυτό έγινε χωρίς να επινοήσει τίποτα, όλα ήταν φυσικά.

Η ντρίμπλα ήταν πάντα εκεί…

Ο Μαραντόνα, ο Κρόιφ, ο Μπεστ πρέπει να ήταν πολύ εντυπωσιασμένοι.

Ωστόσο, ποιος είχε δει ποτέ ντρίμπλα σε αυτή την ταχύτητα;

Άλλοι είχαν κάνει το διπλό βήμα, αλλά το δικό του ήταν κάτι άλλο, μια άλλη ιστορία, μια άλλη διάσταση.

Υπήρχαν τεχνικοί επιθετικοί, δυνατοί επιθετικοί, γρήγοροι επιθετικοί, καλοί επιθετικοί μπροστά στο τέρμα.

Αυτός, σαν εργαστηριακό πείραμα, ήταν η ένωση αυτών των τύπων σε έναν αριθμό 9.

Στο γήπεδο μπορούσε να σε υπνωτίσει με τις κινήσεις του και να σε μαγέψει.

Αδύνατο να τον αντιμετωπίσεις.

Οι μεγαλύτεροι αμυντικοί τρόμαξαν, δεν ήξεραν πώς να τον σταματήσουν.

Και υπέφεραν χρόνια και χρόνια, όπως όμως ο Αχιλλέας είχε την φτέρνα του για αδύνατο σημείο, αυτός είχε τα γόνατά του.

Οι τραυματισμοί στο γόνατο και εκείνη η ασθένεια στη Γαλλία το ’98 τον σταμάτησαν αλλά δεν τον τελείωσαν ως παίκτη.

Μετά τους τραυματισμούς επανήλθε δυναμικά.

Πήρε Παγκόσμιο Κύπελλο ως πρωταγωνιστής, έβαλε πολλά γκολ.

Ήταν πρωταθλητής όσο του επέτρεπε το σώμα του.

Όμως ήταν το κάτι άλλο.

Ήταν ένα Φαινόμενο που πήγαινε με διπλή ταχύτητα και με διπλά βήματα και ανάγκασε τον κόσμο του ποδοσφαίρου να αυξήσει ταχύτητα για να μην μείνει πίσω…