”Όταν βοηθήσαμε τον Ροναλντίνιο να ψάξει για σπίτι στο Κερετάρο, το μόνο που ζήτησε ήταν ένα σπίτι με πολλά δωμάτια, επειδή στον Ρόνα δεν άρεσε να είναι μόνος.

Είχε πάντα κοντά του τους ανθρώπους του: φίλους, οικογένεια… έφερε ακόμη και τον δικό του προσωπικό σεφ από τη Βραζιλία, επειδή δεν εμπιστευόταν να φάει κάτι που δεν προερχόταν από την κουζίνα του.

Αυτό που είχε μεγαλύτερη σημασία γι’αυτόν ήταν ότι το σπίτι είχε έναν τεράστιο κήπο και ότι φέραμε φορτηγά γεμάτα άμμο για να στήσουμε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου σαν σε παραλία.

Όταν πήγαμε να τον επισκεφτούμε, η ατμόσφαιρα ήταν καθαρή Βραζιλία, μουσική, γέλια και αυτός να παίζει ξυπόλητος με τους ανθρώπους του.

Το να τον βλέπεις να κινείται ήταν σαν να βλέπεις ένα χαρούμενο παιδί, να απολαμβάνει το ποδόσφαιρο χωρίς κάμερες, χωρίς πίεση.

Κάποτε ήθελε να πάει στο εμπορικό κέντρο για να αγοράσει ένα μπλουζάκι, έτσι απλά, χωρίς να πει σε κανέναν.

Εμφανίστηκε με μερικούς φίλους, βγήκε από το αυτοκίνητο… και δεν μπορούσε καν να μπει μέσα.

Ο κόσμος μαζεύτηκε γύρω του για να τον χαιρετήσει, να του ζητήσει φωτογραφίες, να τον αγκαλιάσει.

Τελικά επέστρεψε.

Τηλεφώνησε, γελώντας και είπε: «Δεν έφτασα καν στο κατάστημα, αδερφέ».

Την επόμενη μέρα, έπρεπε να μιλήσουμε με το κατάστημα και να τους ζητήσουμε να ανοίξουν μια ώρα νωρίτερα απλώς για να τον φροντίσουν.

Αυτή ήταν η ζωή του Ροναλντίνιο, κάθε έξοδος ήταν ένα γεγονός και κάθε χειρονομία, όσο μικρή κι αν ήταν, μετατρεπόταν σε ιστορία.

Ήταν αδύνατο να περάσει απαρατήρητη, γιατί όπου κι αν πήγαινε, η χαρά τον ακολουθούσε.” Χοακίν Μπελτράν