”Όταν έφυγα από το Σαν Πάολο, ήμουν πολύ νέος.

Ο τότε πρόεδρός μου, ο Πάουλο Αμαράλ, με ρώτησε αν ήξερα ποιοι έπαιζαν στην θέση μου στην Μίλαν.

Είπα ναι… Ο Ριβάλντο και ο Ρούι Κόστα.

Μετά έφτασα στην Μίλαν, ο Κάρλο Αντσελότι μου είπε ότι έπρεπε να μείνω εκεί…

Και όλα έγιναν με μια ταχύτητα που δεν περίμενα.

Ξεκίνησα στον πρώτο αγώνα εναντίον της Ανκόνα και μετά σχεδόν σε κάθε άλλο αγώνα.

Το Σκουντέτο ήρθε αμέσως.

Ήμουν ένας από τους καλύτερους παίκτες στη Serie A.

Δεν πίστευα ότι όλα θα μπορούσαν να συμβούν τόσο γρήγορα.

Ο Αντσελότι είναι ο προπονητής που με αξιοποίησε στο έπακρο.

Πάντα προσπαθούσε να κάνει όλους να αισθάνονται άνετα, στοχεύοντας πάντα στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων της ομάδας.

Μια σπουδαία δεξιότητα και τη χρησιμοποιεί σε όλες τις εμπειρίες του.

Με αυτόν τον τρόπο, ο παίκτης δίνει τον καλύτερό του εαυτό για τον προπονητή του, όχι μόνο για τον εαυτό του.

Ο παίκτης που είχε την πιο θετική επιρροή πάνω μου ήταν ο Μαλντίνι.

Ένας αληθινός αρχηγός.

Όταν έφτασα, είχε ήδη κερδίσει τα πάντα, κι’όμως τα έδινε όλα στην προπόνηση κάθε μέρα. Ήξερε πότε να μαλώσει έναν παίκτη, ή τον σύλλογο, ή τον Τύπο, ή τους οπαδούς.

Τον είδα ακόμη και να μαλώνει με έναν προπονητή.

Και μετά θα σας πω το εξής.

Ήμασταν στο αεροδρόμιο του Μιλάνου, μόλις προσγειωθήκαμε από την Κωνσταντινούπολη μετά την ήττα στον τελικό από τη Λίβερπουλ.

Συναντήσαμε μερικούς οπαδούς που άρχισαν να μας προσβάλλουν, λέγοντας ότι δεν μπορούσαμε να χάσουμε έτσι.

Ο Μαλντίνι σηκώθηκε, περπάτησε προς τους οπαδούς και ρώτησε ποιος ήταν ο αρχηγός τους. Πήγε να τον αντιμετωπίσει, κάθισε μαζί του και του εξήγησε τι είχε συμβεί.

Μετά όλοι πήγαν σπίτι τους. Αυτό σημαίνει να είσαι αρχηγός.”

Κακά