Κατέχω το ρεκόρ για τις περισσότερες κόκκινες κάρτες στην Serie A, 17.

Γελάω τώρα με αυτό, αλλά μόνο επτά ήταν δίκαιες!

Όταν ήμουν στην Αταλάντα, οι κανόνες είχαν μόλις αλλάξει, σχετικά με τα φάουλ του τελευταίου παίκτη και πλήρωσα πάρα πολύ για την απειρία μου, πολλές από τις κόκκινες κάρτες μου ήταν για διπλές κίτρινες κάρτες.

Μερικές φορές, στο γήπεδο, χάνεις την ψυχραιμία σου, όπως στην περίπτωση της γροθιάς στον Ντι Μπιάτζιο.

Αλλά δεν βρίσκω δικαιολογίες, είναι δικό μου λάθος, η διαμάχη είναι σωστή.

Με αποκαλούσαν πίνια, όπως έλεγε ο πατέρας μου, «σωστό ή λάθος, το σημαντικό είναι να μιλάνε για σένα».

Όταν με έβγαζαν, ο Μότζι θύμωνε και παρουσίαζε τον λογαριασμό που είχα να πληρώσω, αλλά τότε πάντα ήξερε πώς να βρει τις σωστές λέξεις για να με υπερασπιστεί συγχρόνως.

Μετά την γροθιά στον Ντι Μπιάτζιο, ο δικηγόρος με βλέπει και κουνάει το κεφάλι του… «Πάολο, με νευρίασες».

Ανησυχώ, ποιος ξέρει τι είδους κήρυγμα κάνει.

Μαλακ… έκανες Πάολο, επειδή δεν το σκέφτηκες σωστά, ένας καλός πυγμάχος με ένα τέτοιο μπουκέτο θα τον είχε κάνει να πέσει!

Καλός στο να κάνει την κατάσταση πιο ελαφριά μετά από τόση διαμάχη.

Με γοήτευε.

Έφτανε κομψά με το μπαστούνι του και ήταν ευγενικός και ευγενικός με όλους, αυτός, ένας τόσο ισχυρός άνθρωπος, μιλούσε στον καημένο τον αποθηκάριο Ρομέο με φυσικότητα και απλότητα.

Ο πιο ενοχλητικός αντίπαλος για μένα ήταν ο Μοντέλα, η Σαμπντόρια εναντίον της Γιούβε, ντρίμπλα, σουτ, σπριντ, ποτέ δεν τον έπιανα, ήταν ένας εφιάλτης.

Ένας από τους καλύτερους σέντερ φορ στον κόσμο για μένα.

Ο πιο δύσκολος, ωστόσο, ήταν ο Κασιράγκι, που δεν φοβόταν τίποτα.

Σώπαινε και επέβαλε σεβασμό.

Και εγώ, σώπαινα και απαντούσα.

Έντονες αλλά όμορφες μονομαχίες, λόγω της μεγάλης αφοσίωσης.

Οι επιθετικοί δεν με έχουν ποτέ ενοχλήσει.

Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι, όπως το πόκερ, και η μπλόφα επιτρέπεται. Το σημαντικό είναι να είσαι ειλικρινής στην ζωή.