Οι παλιάτσοι στη λαϊκή κουλτούρα είχαν πάντα μια διπλή φύση, από τη μια πλευρά την ικανότητα να κάνουν τους ανθρώπους ευτυχισμένους, από την άλλη μια υποβόσκουσα μελαγχολία που συνοδεύει τη ζωή τους.
Βλέποντάς το έτσι, το παρατσούκλι «el payaso» ταιριάζει απόλυτα στον Πάμπλο Αϊμάρ.
Από την άλλη, στην Αργεντινή έχουν έμφυτο ταλέντο να επιλέγουν παρατσούκλια για τους παίκτες.
Ένα άλλο έθιμο της Αργεντινής, ήταν να χαρακτηρίζουν κάθε ταλέντο που έμπαινε στη σκηνή ως «νέος Μαραντόνα».
Και ούτε ο Αϊμάρ δεν μπόρεσε να αποφύγει εκείνη τη βαριά «ευθύνη».
Ίσως επειδή, παρά το γεγονός ότι έπαιζε με τους μισητούς αντιπάλους της Ρίβερ, ο ίδιος ο Ντιέγκο δεν έχασε την ευκαιρία να του αποτίσει φόρο τιμής…
«Είναι ο μόνος παίκτης που αξίζει να πληρώσω εισιτήριο»
Είχε υπέροχες στιγμές, όπως όταν ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από τις εθνικές ομάδες νέων της Αργεντινής ή στη Βαλένθια, την πρωταθλήτρια Ισπανίας στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ωστόσο ο Aimar δεν έχει εκφράσει ποτέ στο έπακρο το ταλέντο του, επιβαρυνμένος από πολλά σωματικά προβλήματα.
Ωστόσο, στις καλύτερες μέρες του έδωσε λάμψεις καθαρής κλάσης, κάνοντας τους πάντες να ενθουσιαστούν.
Μετά τη Βαλένθια, το φως του «παλιάτσου» που αναβοσβήνει φώτισε τη Σαραγόσα πριν τη μεταγραφή στην Μπενφίκα, την τελευταία ευρωπαϊκή στάση που ακολούθησε μια ασυνήθιστη εμπειρία στη Μαλαισία.
Η επιστροφή στην River έμοιαζε το τέλειο κλείσιμο για την καριέρα του με τη δυνατότητα να χαρίσει τα τελευταία νούμερα στους θαυμαστές που τον είχαν δει να κάνει απίστευτα πράγματα.
Δυστυχώς η σωματική του διάπλαση δεν ήταν πλέον σε θέση να ακολουθήσει τις εκλεπτυσμένες ποδοσφαιρικές του ιδέες και ο Pablito επέλεξε να αφήσει το ποδόσφαιρο.
Ένας υποχρεωτικός αποχαιρετισμός που μυρίζει μελαγχολία.
Μελαγχολία που δυστυχώς δεν μπορεί να λείπει ποτέ από τη ζωή ενός παλιάτσου.