«Μεγάλωσα σε ένα σπίτι χωρίς στέγη.

Όταν έβρεχε προσπαθούσαμε να προστατεύσουμε το σπίτι μας με πλαστικά που μαζεύαμε από τα σκουπίδια.
Μια μέρα ο πατέρας μου είπε ότι είχε μαζέψει αρκετά χρήματα για ένα καινούργιο σπίτι και ξεκίνησε την κατασκευή. Καθώς η κατασκευή πλησίαζε στο τέλος, έφυγε για ένα ταξίδι στο Πράσινο Ακρωτήρι. Πιθανότατα για να προμηθευτεί τα τελευταία υλικά.
Πέρασαν μήνες και ο πατέρας μου δεν επέστρεψε. Ίσως είχε πάει να δει τα παιδιά του που ζούσαν εκεί. Ποιος να ’ξερε; Ακόμα δεν ξέρω τι συνέβη, αλλά η ζωή χωρίς αυτόν έγινε πολύ δύσκολη για εμάς. Ήμασταν εννέα αδέλφια, η μητέρα μου τραγουδούσε για να μας φροντίζει, δούλευε σε ένα εστιατόριο και στην υπηρεσία πυροσβεστικής.
Όλα αυτά ήταν υπερβολικά γι’ αυτήν, γι’ αυτό και παντρεύτηκε. Ο νέος της σύζυγος δεν ήθελε να ζήσει στο σπίτι που έχτισε ο πατέρας μου και μας πήγε με το ζόρι στο δικό του σπίτι. Μείναμε δέκα άτομα σε ένα δωμάτιο. Σαύρες και ποντίκια ήταν αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας. Πεινούσαμε.
Μια μέρα ο αδελφός μου σκέφτηκε μια ιδέα. Θα πήγαινε στη Λισαβόνα, θα έλεγε στους ανθρώπους ότι πεινούσαμε και θα ρωτούσε αν μπορούσαν να μας βοηθήσουν. Ήμουν επιφυλακτικός για αυτό το σχέδιο, αλλά όταν το δοκιμάσαμε, είδα ότι σχεδόν όλοι βοήθησαν.
Καθώς συνεχίζαμε να ζούμε έτσι, πήγαμε σε μια πιτσαρία. Μας έδωσαν πίτσα. Δεν μπορώ να περιγράψω τη γεύση εκείνης της πίτσας. Κανείς που δεν έχει πεινάσει πραγματικά δεν μπορεί να τη νιώσει. Ενώ τρώγαμε τις πίτσες μας, μια γυναίκα που δούλευε εκεί ρώτησε τι κάναμε στον ελεύθερο χρόνο μας. Ο αδελφός μου είπε ότι παίζαμε ποδόσφαιρο. Η γυναίκα μας είπε να ξανάρθουμε την επόμενη μέρα, γιατί ήθελε να μας δει να παίζουμε.
Πήγαμε την επόμενη μέρα και παίξαμε ποδόσφαιρο μπροστά στα μάτια της. Η γυναίκα ενθουσιάστηκε με το ποδόσφαιρό μου και μου είπε: «Έχω έναν γνωστό που είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ίσως μπορεί να σε βοηθήσει». Ο φίλος της με πήγε στις δοκιμές της Σπόρτινγκ Λισαβόνας. Εκείνη τη μέρα η ζωή μου άλλαξε.»
Λουίς Νάνι