Στην εικόνα, ο Οδυσσέας Βακάλης, μαζί με τον Αντώνη Αντωνιάδη και τον Όσκαρ Άλβαρεζ, ως ποδοσφαιριστές του Παναθηναικού.
Ο Οδυσσέας Βακάλης γεννήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1953 στο χωριό Ροδολίβος Σερρών.
”Ξεκίνησα να παίζω μπάλα στο χωριό μου, το Ροδολίβος και επειδή ήμουν ταλέντο, ήρθα στην Αθήνα σε ένα θείο μου και μαζί με το σχολείο έπαιζα ποδόσφαιρο στον ΠΑΟ Δάφνης.
Με είχαν παρακολουθήσει σκάουτερ του Παναθηναϊκού και μετά το έπος του Γουέμπλεϊ πήρα την μεγάλη μετεγγραφή.
Ημουν μεσοεπιθετικός, αλλά λόγω της παρουσίας των Δομάζου, Ελευθεράκη στην ομάδα έπαιζα αμυντικός μέσος.
Στον Παναθηναϊκό έμεινα ένα χρόνο και ο Πούσκας μού πρότεινε να πάω δανεικός σε μία ομάδα προκειμένου να έχω παιχνίδια στα πόδια μου. Και αυτό έγινε. Πήγα στα Τρίκαλα, που έπαιζαν στην Α’ εθνική, και αγωνίστηκα σε 34 αγώνες.
Επέστρεψα πίσω, αλλά το ’74 έφυγα και πάλι δανεικός.Αυτή τη φορά πήγα στον Ατρόμητο.
Από το 1975 μέχρι και το 1979 αγωνίστηκα σερί στον Παναθηναϊκό και όταν οι φίλοι μου μού λένε…
“Μπράβο, Οδυσσέα έπαιξες και στον Παναθηναϊκό” τους λέω το εξής:
“Οταν έχεις τους συμπαίκτες που είχα εγώ, είναι εύκολο να παίξεις ακόμα και σε μία τέτοια ομάδα”.
Ο Δομάζος και όλοι οι μεγάλοι παίκτες του Παναθηναϊκού αυτό που ήθελαν ήταν να κερδίζουν.
Ακόμα και όταν έκανα ένα λάθος στην διάρκεια του αγώνα, μού έλεγαν:
“Δεν πειράζει, πάμε να τους… φάμε”.
Σε αυτόν τον Παναθηναϊκό υπήρχε εκπληκτική ατμόσφαιρα στα αποδυτήρια.
Ηταν καλή πάστα και σαν ποδοσφαιριστές και σαν άνθρωποι.
Εκτός από το ποδόσφαιρο, είχα τρέλα και με τη μουσική.
Γι’ αυτό το παρατσούκλι μου ήταν “ο Μπετόβεν της μπάλας”.
Πιτσιρικάς στο χωριό μου έπαιζα στην Φιλαρμονική και όταν ήρθα στην Αθήνα, παράλληλα με το ποδόσφαιρο σπούδαζα και μουσική στο ωδείο.
Θυμάμαι πως μια μέρα με φώναξε ο Αριστείδης Καμάρας και μου είπε…
“Ο καλός ποδοσφαιριστής δεν είναι μόνο μέσα στις γραμμές του γηπέδου. Είναι και έξω από τις γραμμές…”.
Με παρότρυνε, δηλαδή, να ασχοληθώ και να συνεχίσω τις σπουδές μου. Και αυτό έκανα…
Στον Παναθηναϊκό έμενα στο ίδιο δωμάτιο με τον Αντώνη Αντωνιάδη, ο οποίος είναι αληθινός φίλος.
Στον “ψηλό” δεν προλαβαίνεις να πεις κάτι και πριν διατυπώσεις το αίτημα σου, στο έχει κάνει. Νοιάζεται για όλους και για όλα.
Οσο έπαιξα στον Παναθηναϊκό, αυτό που με “έφτιαχνε” ήταν τα ντέρμπι με τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ, που τότε είχε σπουδαίους παίκτες.
Με τίποτα δεν ήθελα να χάνω αυτά τα παιχνίδια.
Τον Δεκέμβριο του 1976 είχα ισοφαρίσει τον Ολυμπιακό στο Φάληρο, ενώ στον τελικό του Κυπέλλου εκείνη τη χρονιά αντιμετωπίσαμε τον ΠΑΟΚ στο στάδιο Καραϊσκάκη και είχα πετύχει το νικητήριο γκολ.”
Οδυσσέας Βακάλης