Φαίνεται ότι πριν από έναν αγώνα της Γιουβέντους με την ομάδα του, στην Πάντοβα, ένας δημοσιογράφος πλησίασε τον Νερέο Ρόκο και του είπε…

«Να κερδίσει η Γιούβε!»…

Ο Paròn φυσικά απάντησε…

“Όχι, ας ελπίσουμε όχι!” .

Σε αυτή την ιστορία υπάρχουν πολλά κρυμένα μυστικά για τον Nereo Rocco, έναν τραχύ αλλά ευαίσθητο και έξυπνο προπονητή, ικανό να οδηγήσει την Μίλαν στην κατάκτηση δύο ευρωπαϊκών κυπέλλων και άλλων σημαντικών τροπαίων, με το “ιταλικό στυλ” ναι, αλλά και βάζοντας συχνά αρκετούς ποιοτικούς επιθετικούς παίκτες μαζί, ταυτόχρονα.

Ένα παιχνίδι, του «ιταλικού στυλ» που ήταν το ψωμί και το βούτυρο όλων των ομάδων, παρά το γεγονός ότι πολλές αποστασιοποιήθηκαν από αυτό μπροστά στα μικρόφωνα, τόσο που ο Ρόκο είπε…

«Παίζω το μπουλόνι, το κατενάτσιο όπως το λένε, όπως το ξέρουμε, οι άλλοι λένε πως πρέπει να είσαι προσεκτικός».

“Είναι η ιστορία όλων των Ολλανδών.

Από Δευτέρα έως Παρασκευή οι Ολλανδοί οι καλύτεροι.

Τα Σάββατα νομίζουν ότι είναι οι καλύτεροι.

Τις Κυριακές, ορκίζομαι στην ομορφιά μου, θα κερδίσουμε.”

Περήφανος για τις επιτυχίες του και το έργο του, ο Il Paròn δεν θύμωνε όταν τον αποκαλούσαν «αμυντικογενή», αλλά είχε πρόβλημα όταν τον φώναζαν «Μίστερ» γιατί τότε φώναζε και η απάντηση του ήταν πάντα η ίδια…

“Μίστερ είσαι εσύ.

Εγω είμαι ο κύριος Nereo Rocco. ”Mi son el signor Nereo Rocco”

Ήταν εκείνος που εμπνεύστηκε το «Κατενάτσιο».

Η εντολή ήταν απλή και καθόλου δύσκολη για να την καταλάβει κάποιος, άμυνα…

Αν διαφυλάξεις τα μετόπισθεν τότε θα βρεις την ευκαιρία να χτυπήσεις σε κάποια αντεπίθεση και να κερδίσεις το παιχνίδι.

Αν όχι, τότε θα πρέπει να διασφαλίσεις το μηδέν στην άμυνα και να φροντίσεις με κάθε τρόπο να μην δεχθείς γκολ.

Αν του έδειχναν σήμερα γραφήματα στον υπολογιστή ή του μιλούσαν για την κατοχή της μπάλας, θα είχε αντιδράσει με μια απλή φράση: «Tasi, mona!». Δηλαδή, σε μια πιο ευγενική μετάφραση: «Πάψε, ανόητε!».

Στις 20 Φεβρουαρίου 1979, φεύγει απο την ζωή ο «Paron» Nereo Rocco!