Υπάρχει μια γειτονιά στο Βουκουρέστι που λέγεται Φερεντάρι.
Δεν θα την βρείτε στους τουριστικούς προορισμούς.
Είναι το μέρος όπου η ζωή ξεκινάει σκληρά και τα όνειρα είτε σπάνε αμέσως είτε μετατρέπονται σε ατσάλι.
Από εκεί έρχεται ο Μιρτσέα Λουτσέσκου.
Ως ποδοσφαιριστής φέρνει την Ρουμανία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του ’70.
Ως Αρχηγός…
Και στο τέλος του αγώνα Ρουμανίας-Βραζιλίας άλλαξε την φανέλα του με τον Πελέ.
Μετά σταματάει να παίζει…
Και αρχίζει να καταλαβαίνει πραγματικά το ποδόσφαιρο.
Αναγκάζει τα παιδιά του να πηγαίνουν σχολείο.
Πηγαίνει στα ορυχεία για να δει με τα μάτια του ποιος είναι ο αγώνας, ο αληθινός, αυτός που μένει στα κόκκαλα.
Μοιράζει πολιτιστικές κάρτες στους καταδικασμένους.
Μαθάινει ξένες γλώσσες, διαβάζει βιβλία, πηγαίνει στα μουσεία.
Επειδή ο Λουτσέσκου είχε καταλάβει κάτι που λίγοι καταλαβαίνουν…
Μπορείς να γυμνάζεις τα πόδια σου όσο θέλεις, αλλά αν δεν προπονήσεις το κεφάλι σου, δεν πας πουθενά!
Στην Ιταλία πέρασε απο Μπρέσια, Πίζα, Ρετζιάνα, Ίντερ.
Αλλά κάπου αλλού γίνεται αυτό που έπρεπε να γίνει.
Τουρκία και Ουκρανία.
Δώδεκα χρόνια στο Shakhtar Donetsk.
Τριάντα επτά τρόπαια, ένα Κύπελλο UEFA.
Και ένα Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ που κέρδισε με το χρυσό γκολ κόντρα στην Ρεάλ Μαδρίτης ως προπονητής της Γαλατασαράι.
Το 2024 μετά από σχεδόν ογδόντα χρόνια, η Ρουμανία εξακολουθεί να του χτυπάει την πόρτα του…
Και αυτός ανοίγει.
Τελευταία προπόνηση είναι στις 29 Μαρτίου…
Η καρδιά υποχωρεί.
Η ζωή του ήταν ένα γήπεδο ποδοσφαίρου και θα είναι, σίγουρα θα τον βρείτε όρθιο στην άκρη του πάγκου.
Με τα στενά μάτια, παρακολουθώντας τους παίκτες του να τρέχουν.
