Η ιστορική και τολμηρή πράξη του παπά Λευτέρη Νουφράκη να τελέσει την Θεία Λειτουργία στην Αγία Σοφία τον Ιανουάριο του 1919 αποτελεί μια από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές του νεότερου ελληνισμού και συνδέεται άρρηκτα με το πρόσωπο και την πολιτική του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Ο Νουφράκης, ένας φλογερός Κρητικός στρατιωτικός ιερέας από τις Αλώνες Ρεθύμνου, υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής του Βενιζέλου και ενσάρκωνε με την παρουσία του το όραμα της Μεγάλης Ιδέας, δηλαδή την απελευθέρωση των αλύτρωτων πατρίδων.
Συνοδευόμενος από μια ομάδα γενναίων αξιωματικών, τον Ταξίαρχο Φραντζή, τον Ταγματάρχη Λιαρομάτη, τον Λοχαγό Σταματίου και τον Υπολοχαγό Νικολάου, ο Νουφράκης εκμεταλλεύτηκε την συμμαχική παρουσία στην Κωνσταντινούπολη και εισήλθε στον ναό-σύμβολο της Ορθοδοξίας, όπου λειτούργησε για πρώτη φορά μετά το 1453, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης αλλά και μια τεράστια διεθνή αναταραχή.
Η αντίδραση του Ελευθερίου Βενιζέλου στο άκουσμα αυτού του γεγονότος ήταν διττή και χαρακτηρίστηκε από τη γνωστή του διπλωματική ευφυΐα, καθώς οι πιέσεις που δέχτηκε από τους Συμμάχους, κυρίως από τους Άγγλους και τους Γάλλους, ήταν καταιγιστικές.
Οι Μεγάλες Δυνάμεις φοβήθηκαν ότι μια τέτοια «προκλητική» ενέργεια θα πυροδοτούσε μια γενικευμένη εξέγερση του μουσουλμανικού πληθυσμού στην Πόλη, η οποία θα οδηγούσε σε σφαγές κατά του ελληνικού στοιχείου και θα τίναζε στον αέρα τις λεπτές ισορροπίες των διαπραγματεύσεων για την Συνθήκη των Σεβρών.
Υπήρχε ο άμεσος κίνδυνος η Ελλάδα να παρουσιαστεί διεθνώς ως μια χώρα που παραβιάζει τις ανακωχές, κάτι που θα έδινε το τέλειο πρόσχημα στους Τούρκους εθνικιστές να συσπειρωθούν πρόωρα και να αμαυρώσουν το ηθικό έρεισμα των ελληνικών διεκδικήσεων. Έτσι, ο Βενιζέλος βρέθηκε στην δυσάρεστη θέση να επιβάλει επισήμως την ποινή της «επιπλήξεως» στον Νουφράκη, προκειμένου να κατευνάσει τους ξένους διπλωμάτες και να προστατεύσει την θέση της χώρας στο Παρίσι.
Πίσω όμως από την τυπική αυτή πειθαρχική κύρωση, η πραγματική στάση του Βενιζέλου ήταν μια στάση απόλυτου θαυμασμού και εθνικής υπερηφάνειας, καθώς αναγνώριζε στον Νουφράκη τον άνθρωπο που έκανε πράξη τον κρυφό πόθο ολόκληρου του γένους.
Σύμφωνα με ιστορικές πηγές και μαρτυρίες, ο Βενιζέλος φρόντισε να στείλει προσωπικό μήνυμα στον ιερέα για να τον συγχαρεί κρυφά για το απαράμιλλο θάρρος του, επιβεβαιώνοντας πως η βενιζελική παράταξη ήταν εκείνη που έδωσε πνοή στα εθνικά ιδανικά. Η πράξη του Νουφράκη δεν ήταν απλώς μια θρησκευτική λειτουργία, αλλά μια ηχηρή απάντηση σε όλους τους εσωτερικούς εχθρούς και τους αντιβενιζελικούς που αμφισβητούσαν την εθνική στρατηγική, αποδεικνύοντας πως ο βενιζελισμός ήταν η κινητήριος δύναμη που ένωνε την πίστη με το όραμα της ελευθερίας.
Με αυτόν τον τρόπο, ο Βενιζέλος αγκάλιασε ηθικά έναν ηρωικό Κρητικό που με τη «λιονταρόψυχη» στάση του έγραψε μια από τις πιο ένδοξες σελίδες της ιστορίας μας, αφήνοντας άφωνους τους επικριτές του.
