“Πάντα έλεγα ότι ο Θεός του ποδοσφαίρου σε ανταμείβει αν δεσμεύεσαι και δίνεις τα πάντα.

Στα τριάντα οχτώ μου χρόνια πηγαίνω στον πάγκο κόντρα στην Ρεάλ Μαδρίτης, έκανα δύο μπλουζάκια με τις λέξεις…

Γκολ νούμερο εξήντα εννιά και εβδομήντα.

Δεν ξέρω καν γιατί τα έκανα.

Μόνο ένας τρελός θα μπορούσε να σκεφτεί ότι στα τριάντα οχτώ του χρόνια θα έμπαινε στο γήπεδο και θα έβαζε ένα ή δύο γκολ.

Έσπασα το ρεκόρ του Ραούλ εκείνο το βράδυ, πολλοί άνθρωποι ένιωσαν εντελώς τρελοί που το είδαν αυτό.

Μια πραγματική αποθέωση της καριέρας μου.

Τα δύο γκολ στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ στην Αθήνα…

Για να μην αναφέρω ότι είμαι ο μόνος παίκτης που έβαλε γκολ σε τουλάχιστον έναν τελικό σε όλες τις διοργανώσεις που αγωνίστηκε και είμαι αυτός που έχει σκοράρει σε όλες τις διεθνείς διοργανώσεις με την Μίλαν.

Και μετά δεν ξεχνώ το τελευταίο ματς της καριέρας μου…

Μίλαν-Νοβάρα!

Βασικά ήθελα να συνεχίσω να παίζω γιατί ήμουν τριάντα εννιά χρονών αλλά ήμουν καλά, θα έβαζα πολλά περισσότερα γκολ. Γνωρίζοντας εμένα θα έπαιζα τρία η τέσσερα χρόνια ακόμα.

Αλλά και σε αυτή την περίπτωση ο Θεός του ποδοσφαίρου είχε ήδη αποφασίσει τα πάντα.

Τον τελευταίο χρόνο, τον Ιανουάριο, είχα αποφασίσει πρακτικά να πάω στη Σιένα, γιατί στην Μίλαν μετά τον τραυματισμό μου, δεν είχα άλλο χώρο και χρόνο.

Μετά μου είπαν όμως…

“Αν φύγεις τον Ιανουάριο δεν θα μπορέσεις να χαιρετήσεις τον λαό της Μίλαν, μετά από όλα αυτά που κερδίσαμε μαζί.”

Έτσι πήρα την απόφαση…

“Θα μείνω στο Μιλάνο.

Ναι εντάξει, δεν θα παίξω άλλο, αλλά ίσως στο τελευταίο παιχνίδι μπω και βάλω γκολ”.

Και έτσι έγινε!

Το να σκοράρω στα τελευταία πέντε λεπτά της καριέρας μου, στην τελευταία μπάλα που άγγιξα, στο Σαν Σίρο, στο παιχνίδι νούμερο τριακόσια με την ροσονέρο φανέλα, είναι κάτι απίστευτο.

Και μόνο που το σκέφτομαι σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, ακόμα ανατριχιάζω.”

Φιλίπο Ιντζάγκι