“Πέρα από κάποια πράγματα που έχουν αλλάξει και πρέπει να ληφθούν υπόψη, η φυσική δομή των παιδιών και η παγκοσμιοποίηση στο ποδόσφαιρο, είναι δύο παράγοντες που βαραίνουν.
Νομίζω ότι το βασικό πρόβλημα είναι ότι οι παίκτες χρησιμοποιούνται ως πειραματόζωα για προπονητές, τόσο στις πρώτες ομάδες όσο και στους νέους.
Το ποδόσφαιρο είναι τέχνη, τα στοιχεία του παίκτη, έχουν το ειδικό βάρος τους.
Όλοι μπορούν να γίνουν καλύτεροι, σίγουρα.
Προφανώς, πρέπει να δώσεις μια οργάνωση, μια ιδέα για το παιχνίδι, αλλά το ποδόσφαιρο έχει και ένα ψυχολογικό και ανθρώπινο συστατικό που δεν μπορείς να εισχωρήσεις.Υπάρχουν παίκτες που τα πάνε καλά μια χρονιά, αλλά τα πάνε άσχημα στον επόμενο χρόνο…
Είναι φυσιολογικό, όταν μιλάμε για ανθρώπινα όντα και όχι για ρομπότ.
Λοιπόν, για την σύνδεση «παίκτες-αποτελέσματα»….Οι άνθρωποι συχνά τυφλώνονται από πράγματα που δεν υπάρχουν…
Στο τέλος πρέπει να κερδίσεις το παιχνίδι.Και όλα τα παιχνίδια δεν είναι ίδια, θέλουν διαφορετική προσέγγιση.
Η ευαισθησία και η αντίληψη του παιχνιδιού από τον προπονητή, είναι θεμελιώδης, αλλά δεν μπορείς να τα μειώσεις όλα σε μία τακτική και μόνο.
Χρειαζόμαστε λιγότερα σχέδια και περισσότερη ελαστικότητα, τέχνη και φαντασία.
Οι ποδοσφαιριστές πρέπει να καταλάβουν, πρέπει να σκεφτούν και να δημιουργήσουν.
Θέλω παίκτες που σκέφτονται όταν έχουν την μπάλα στα πόδια και να βρίσκουν λύσεις.
Αν δεν συνηθίζεις να σκέφτεσαι και δρας μηχανικά, ως ρομπότ, με τις ίδιες κινήσεις κάθε φορά, καλύτερα άλλαξε επάγγελμα.
Στο ποδόσφαιρο, πρέπει να χρησιμοποιείς και το μυαλό”.
Μάσιμο Αλέγκρι
