«Φόρεσα την φανέλα της πρώτης μου ομάδας, των λιμενεργατών, όταν ήμουν εννιά χρονών. Παίζαμε στον ήλιο, στην βροχή, ακόμα και στο χιόνι.

Μερικές φορές, όταν γύριζα σπίτι, φαινόταν ότι είχα μόλυβδο στην τσάντα μου.

Η πρώτη ομάδα που μου πρόσφερε συμβόλαιο, η Cuoiopelli, πλήρωσε έξι εκατομμύρια λιρέτες για την μεταγραφή μου.

Ήμουν 17 χρονών.

Ήμουν χαρούμενος.

Εθισμένος στην μπάλα.

Μετακόμισα στο Santa Croce sull’Arno και προς μεγάλη μου έκπληξη ανακάλυψα ότι άλλοι ήταν οι βασικοί.

Ήμουν από τους πιο ταλαντούχους νέος και δεν είχα καμία επιθυμία να είμαι στην κερκίδα. Πήγα στον πρόεδρο, Μάριο Μπροτίνι και του εξήγησα…

«Πηγαίνω σπίτι».

«Πώς πας σπίτι;»

«Δεν με αφήνουν να παίξω στην πρώτη ομάδα, γιατί να μείνω;

Δεν με νοιάζει να παίρνω χρήματα και να κάθομαι».

Για δύο εβδομάδες ο Μπροτίνι μου τηλεφωνούσε κάθε μέρα…

«Έλα Μαξ, έλα πίσω, δεν έγινε τίποτα».

Ήταν σαν πατέρας.

Με έπεισε.

Ποτέ δεν με ένοιαζε η κατηγορία που έπαιζα.

Να παίξω ήθελα.

Σήμερα βλέπω τα αγόρια να ξεχειμωνιάζουν στην κερκίδα για χρόνια και δεν τα καταλαβαίνω.

Αν είσαι καλός, μπορείς να κατέβεις μια κατηγορία, θα ανέβεις ούτως ή άλλως.

Αν μαραθείς βλέποντας τους άλλους να παίζουν, δεν θα ξαναβρείς τον εαυτό σου.

Χάνεις την αυτοπεποίθηση σου».

Μάσιμο Άλεγκρι