Ένας ξεχασμένος θρύλος.

Μάριο Ζαρντέλ.

Στην δεκαετία του ’90, σκόραρε σαν εξωγήινος, αλλά με λιγότερη λάμψη.

Ένας δολοφόνος επιθετικός, γεννημένος για να σκοράρει.

Στα 18 του, έκανε το ντεμπούτο του για την Βάσκο ντα Γκάμα.

Στην συνέχεια μετακόμισε στην Γκρέμιο, όπου κέρδισε το Λιμπερταδόρες το ’95, πέτυχε 12 γκολ, η υπογραφή του σε ένα τρόπαιο που μυρίζει αιωνιότητα.

Το ’96, έκανε το άλμα στην Ευρώπη, στην Πόρτο.

Εκεί πέτυχε πράγματα που σήμερα φαίνονται εξωπραγματικά, 168 γκολ σε 175 αγώνες.

Τρεις συνεχόμενους τίτλους πρώτου σκόρερ.

Ένα Χρυσό Παπούτσι το ’99.

Ήταν εμμονικός με το σκοράρισμα, ένας κυνηγός που ζούσε μέσα στην περιοχή.

Στην συνέχεια Γαλατασαράι… 34 γκολ σε 43 παιχνίδια.

Στην συνέχεια Σπόρτινγκ Λισαβόνας… 67 γκολ σε 62 αγώνες.

Από το ’96 έως το 2003, 280 αγώνες και 269 γκολ.

Μια τέλεια μηχανή.

Στην Πορτογαλία κέρδισε τα πάντα, πήρε και το Ευρωπαικό Σούπερ Καπ εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης με την Γαλατασαράι, πετυχαίνοντας και τα δύο γκολ στον τελικό.

Μετά το σκοτάδι.

Από το 2003 και μετά, η κατάρρευση. Εθισμοί, κακές αποφάσεις, πάγκοι σε πολλά πρωτάθληματα.

Έντεκα ομάδες, λίγα λεπτά, πάρα πολλές σκιές.

«Αν ήμουν ενεργός σήμερα, θα άξιζα μεταξύ 150 και 200 ​​εκατομμυρίων ευρώ», είπε μια μέρα. Και είχε δίκιο.

Επειδή ο Ζαρντέλ, στα καλύτερα του χρόνια, σκόραρε όσο κανένας άλλος.

Ένα τεράστιο ταλέντο, χαμένο στην πορεία αλλά ποτέ πραγματικά ξεχασμένο.

Επειδή οι θρύλοι δεν εξαφανίζονται ποτέ.

Παραμένουν αιωρούμενοι στο χρόνο, ανάμεσα σε ένα γκολ και μια λύπη.