”Ήμουν φανατικός υποστηρικτής του Π.Α.Ο.Κ.
Ηταν μια ομάδα που μεσουρανούσε στην Θεσσαλονίκη λίγο πριν από τον πόλεμο.
Μετά αποστάτησα, παρακολουθούσα και άλλες ομάδες και συμπαθούσα περισσότερο τον Μακεδονικό, ο οποίος ήταν μια καινούργια ομάδα τότε.
Οταν το 1952 ήρθα στην Αθήνα, έγινα αρκετά φανατικός οπαδός του Απόλλωνα στη Ριζούπολη.
Τα χρόνια 1957-60 με εντυπωσίασε η Δόξα Δράμας.
Δεν είχε, όμως, συνέχεια.
μια συρροή, μια σύμπτωση παικτών, οι δύο Λουκανίδηδες, ο Ιωάννου, ο Ιγνατίου, ο Γρηγοριάδης.
Είχαν σχηματίσει ένα δυναμικό που έπαιζε ένα καινούργιο ποδόσφαιρο για την Ελλάδα.
Αν πάω παραέξω, υπάρχει μια ομάδα που χωρίζει το ποδόσφαιρο προ και μετά.
Αυτή, βέβαια, είναι ο Αγιαξ.
Οταν τον είδα -και την Εθνική Ολλανδίας-, είπα, αυτό είναι άλλο ποδόσφαιρο, αρχίζει άλλη εποχή.
Δεν άρχισε όμως αυτή η εποχή.
Τα ματς που βλέπουμε σήμερα είναι από τον Αγιαξ.
Η ιστορία του δεν μπορεί να επαναληφθεί, δεν έχει συνέχεια.
Ηταν κι εκεί μια σύμπτωση παικτών.
Οπως στις κοινωνικές επαναστάσεις.
Μαζεύονται μυαλά.
Δεν μπορώ να δώσω εξήγηση, γιατί βλέπω πως δεν υπάρχει προϊστορία στο ολλανδικό ποδόσφαιρο, αλλά και ό,τι ακολούθησε είναι ένα ωχρό κακέκτυπο αυτής της μεγάλης ομάδας.
Μετά έμειναν φύλλα και φτερά.
Πουλήθηκαν, πήγαν σε άλλες ομάδες, αλλά δεν απέδωσαν.
Τους έλειπε αυτό το σύνολο που ήταν ο Αγιαξ.
Νομίζω πως θα ήταν μεγάλη προσφορά η τηλεόραση να δείξει τα παλιά ματς του Αγιαξ.
Ετσι μονάχα μπορεί να διαπαιδαγωγηθεί ο νέος φίλαθλος για το τι είναι ποδόσφαιρο…».
Απόσπασμα από συνέντευξη του Μανόλη Αναγνωστάκη στη ραδιοφωνική εκπομπή «Αλλη πλευρά», που παρουσίαζαν στο Α΄ Πρόγραμμα της ΕΡΑ ο Κωστής Γκιμοσούλης και ο Γιάννης Κοντός.
Η συνέντευξη είχε μεταδοθεί στις 18 Νοεμβρίου 1988.
Η απομαγνητοφώνησή της δημοσιεύτηκε στο αφιέρωμα «Επτά Ημέρες» της «Καθημερινής» στις 4 Δεκεμβρίου 2005.
