Όταν έφτασε στην Ισπανία το 1973, ο Κρόιφ ήταν ο καλύτερος Ευρωπαίος παίκτης και η Μπαρτσελόνα ήταν μια ομάδα χωρίς ιδιαίτερη ταυτότητα και υπέφερε από τη δύναμη της Ρεάλ και της Ατλέτικο Μαδρίτης γενικότερα αλλά και των άλλων ομάδων.
Ο αριθμός 14 μεταμόρφωσε την Μπάρτσα επιτρέποντάς της να οικοδομήσει μια ηγεμονία του παιχνιδιού, του στυλ, της νίκης.
Αλλά και οι Μπλαουγκράνα και η Μπαρτσελόνα μεταμόρφωσαν τον Γιόχαν σε «Καταλανό Ολλανδό».
Τόσο πολύ ενσωματώθηκε που έδωσε το όνομα στον γιο του από τον προστάτη άγιο της Καταλονίας, Saint George, Jordi στα καταλανικά.
Και αν αρχικά η επιλογή του Γιόχαν δεν ήταν «πατριωτική», ήταν κατά τη φάση της εγγραφής που έγινε «πρόκληση» για το καθεστώς.
Στην πραγματικότητα, οι νόμοι του Φράνκο απαγόρευαν να καλούν τα νεογέννητα με ονόματα που θύμιζε τον καταλανικό εθνικισμό, αλλά ο Γιόχαν επανέλαβε σθεναρά ότι αν «αυτός και η σύζυγός του το είχαν αποφασίσει», κανείς δεν θα το είχε αποτρέψει.
Μια αποφασιστική πράξη, που ενισχύεται από το γεγονός ότι ο Τζόρντι γεννήθηκε και ήταν εγγεγραμμένος στην Ολλανδία.
Για τους Καταλανούς είχε τη γεύση ενός «γκολ κατά του καθεστώτος» τόσο εχθρικού προς την Μπάρτσα και την Καταλονία.
Ο Τζόρντι είχε μόλις γεννηθεί και είχε ήδη αγαπηθεί από τους οπαδούς των Μπλαουγκράνα που αργότερα τον είδαν στο γήπεδο, στο Καμπ Νου.
Ένας καλός παίκτης που πάντα τον τσάκιζε το βάρος του επωνύμου του που ώθησε όσους τον έκριναν να τον συγκρίνουν πάντα με τον πατέρα του Γιόχαν.
Και στην ιστορία του ποδοσφαίρου, αυτοί που μπορούν να συγκριθούν με τον Κρόιφ είναι πολύ λίγοι...