Οι απογοητεύσεις είναι πολύ οδυνηρές και όλες οι ήττες πονάνε πραγματικά.

Tην γροθιά που με πλήγωσε περισσότερο νομίζω ότι την πήρα το 2000 κόντρα στη Γαλλία, όταν χάσαμε ένα Ευρωπαϊκό που ήδη νομίζαμε ότι είχαμε κερδίσει.”

[Alessandro Del Piero]

“Είκοσι δευτερόλεπτα.

Ο θρίαμβος ήταν εκεί μπροστά, είκοσι δευτερόλεπτα μακριά.

Έπρεπε απλώς να απλώσεις το χέρι και μπορούσες να το αγγίξεις.

Αλλά σε είκοσι δευτερόλεπτα η μοίρα μπορεί να κάνει τα πάντα, μπορεί να σε ρίξει στην κόλαση ή στο φεγγάρι, μπορεί να σε σκοτώσει ή να σε βάλει να γυρίσεις στον κόσμο ανάποδα.

Μπορεί όλα.

Και μάλιστα, όλα πήγαν στο διάολο σε μια στιγμή.

Αυτή είναι η ζωή.

Και μπορείτε μόνο να επιλέξετε αν θα το δεχτείτε ή όχι.

Είναι δική σου δουλειά.

Είναι σαν το χαλάζι που καταστρέφει τη σοδειά που έχεις δουλέψει μια ολόκληρη σεζόν.

Εκείνη την Κυριακή στις αρχές Ιουλίου, ο τελικός στο Ρότερνταμ, εκείνο το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000 ήταν το χαλάζι της ζωής μου».

[Ντίνο Τζοφ]

«Το να συνοψίσουμε όσα συνέβησαν στον τελικό αυτού του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος είναι λίγο σαν να ανοίγουμε ξανά μια πληγή που δεν έχει επουλωθεί ποτέ πλήρως».

[Τζιανλούκα Τζαμπρότα]

“Μιλάμε πραγματικά για τίποτα απο πλευράς χρόνου, λίγα δευτερόλεπτα, μερικά εκατοστά, μηδενική τύχη, αν η μπάλα είχε ελεγχθεί από έναν από εμάς, ο διαιτητής σίγουρα θα σφύριζε.

Δεν θυμάμαι άλλο συναίσθημα όπως αυτό, που ο κόσμος καταρρέει γύρω μας, είχαμε κερδίσει και για να το κάνουμε αυτό είχαμε φτάσει τα 90′ εντελώς παθιασμένα.

Έχασα πολλά σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα.

Τον ευρωπαϊκό τίτλος και νομίζω και μια Χρυσή Μπάλα».

[Φραντσέσκο Τότι]

“Ένα σπασμένο όνειρο.

Φτάσαμε ένα βήμα μακριά από την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.

Και κατά κάποιο τρόπο το αξίζαμε.

Ο διαιτητής έδωσε τέσσερα λεπτά επιπλέον χρόνο που δεν υπήρχε.

Ένα λιγότερο θα ήταν αρκετό για να κερδίσουμε και να κάνουμε αυτό που ήταν σημαντικό για εμάς».

[Marco Delvecchio]

2 Ιουλίου 2000… Αυτό το καταραμένο τέλος καίει ακόμα.