Σε ηλικία 18 ετών ο Ηλίας Πουρσανίδης είχε καθιερωθεί ήδη ως βασικός στην ομάδα του Χαϊδαρίου, που εκείνα τα χρόνια αγωνιζόταν στη τέταρτη και τρίτη κατηγορία.
Σε αντίθεση με τα άλλα δύο αδέρφια του, τον Νίκο Πουρσανίδη και τον Δημήτρη Αλεξανδρή, δεν ασχολήθηκε με την υποκριτική αλλά βρήκε την κλίση του και το πάθος του στο ποδόσφαιρο.
Ο εκλέκτορας της Εθνικής Ελπίδων, Ανδρέας Σταματιάδης, τον είχε εντοπίσει (πιθανότατα από τη συμμετοχή του στη Μεικτή Αθηνών) και τον κάλεσε στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, όπου ήταν και ο μόνος ποδοσφαιριστής που έπαιζε σε ομάδα τόσο χαμηλής κατηγορίας.
Ο Ολλανδός προπονητής-θρύλος του ΟΦΗ, Ευγένιος Γκέραρντ, παρακολουθούσε τα τμήματα των εθνικών ομάδων και ο απεσταλμένος του, Γρηγόρης Παπαβασιλείου του πρότεινε να πάρουν στο Ηράκλειο τον νεαρό χαφ.
Σε ηλικία 20 ετών, το 1992, ο Πουρσανίδης πήρε τη μεταγραφή στον ΟΦΗ, μία κίνηση που άλλαξε τη ζωή του.
Όσοι δούλεψαν με τον Γκέραρντ γνωρίζουν πως αυτός ο εξαιρετικός προπονητής ήταν άριστος γνώστης του ποδοσφαίρου και της ανθρώπινης ψυχολογίας.
Εξέλισσε όλους τους ποδοσφαιριστές του ατομικά αλλά και μέσα στο σύνολο. Παρά την απότομη μετάβαση από τη Γ’ Εθνική στην Α’, ο Πουρσανίδης παίζει κάποιους αγώνες νωρίς και ειδικά μετά την πρόκριση επί της Σλάβια Πράγας το 1993 (ακολούθησε και πρόκριση επί της Ατλέτικο) γίνεται βασικός.
Η ικανότητα του να παίζει σε πολλές θέσεις στο γήπεδο, από χαφ, μέχρι στόπερ ή λίμπερο, ακόμα και πλάγια, τον καθιστούν πολύτιμο εργαλείο στην κρητική ομάδα. Παράλληλα, το παιχνίδι του διακρίνει μία ηρεμία, μεγάλη ωριμότητα και φυσικά πολλή αντοχή και τρέξιμο, γι’ αυτό άλλωστε ονομάστηκε και ”μαραθωνοδρόμος”.
Στον ΟΦΗ αγωνίστηκε μέχρι το 1997 και πέτυχε κάποια πολύ σημαντικά πράγματα. Αγωνίστηκε στην Ευρώπη (κύπελλο ΟΥΕΦΑ), έγινε διεθνής με την Εθνική Ελλάδας (το 1995), ”ψήθηκε” στην πρώτη κατηγορία και το βασικότερο, διαμορφώθηκε ως ποδοσφαιριστής και άνθρωπος από τον Γκέραρντ, τον οποίον είχε σαν πατέρα.
Αυτός διοργάνωσε φιλικό προς τιμήν του λίγο πριν πεθάνει και συγκινημένος μετέφερε το φέρετρο του στην κηδεία του.
Το 1997 ο Ολυμπιακός του Ντούσαν Μπάγεβιτς απέκτησε τον Πουρσανίδη. Στον Πειραιά ο Κορυδαλλιώτης ποδοσφαιριστής έκανε το επόμενο βήμα. Κατέκτησε 6 πρωταθλήματα, έφτασε μέχρι τους ”8” του Τσάμπιονς Λιγκ (αποκλεισμός από τη Γιουβέντους) και δοκιμάστηκε κόντρα στους καλύτερους ποδοσφαιριστές της Ευρώπης. Το συμβόλαιο του έληγε αρχικά το 2000 αλλά οι εμφανίσεις του τον κράτησαν στους ”ερυθρόλευκους” μέχρι το 2003.
Από το 2003 μέχρι το 2008 αγωνίστηκε στον Ηρακλή. Από τα 31 του μέχρι τα 36 του υπερασπίστηκε τη φανέλα του ”Γηραιού” δείχνοντας ηγετικότητα. Αγαπήθηκε από συμπαίκτες και φιλάθλους, ενώ μετά το τέλος της καριέρας του πήρε και ρόλο στην ομάδα ως τεχνικός διευθυντής. Από το 2018 μέχρι σήμερα, στην νέα διοικητική εποχή του ΟΦΗ με τον Μιχάλη Μπούση επικεφαλής, ο Πουρσανίδης εργάστηκε ως εκτελεστικός διευθυντής και πλέον είναι αντιπρόεδρος της ΠΑΕ.
Η προσωπικότητα του Ηλία Πουρσανίδη δεν περιορίζεται εντός αγωνιστικών χώρων. Είναι ένας από τους πρώτους ποδοσφαιριστές που ασχολήθηκαν με την ”Hasta la Victoria Siempre”, την ποδοσφαιρική ομάδα που ίδρυσε ο Σάββας Κωφίδης με τον Τάκη Βαμβακίδη. Η συγκεκριμένη ομάδα οργανώνει δράσεις αλληλεγγύης σε κοινωνικά και πολιτικά θέματα, μεταξύ των οποίων φιλικοί αγώνες στη Κούβα και τη Παλαιστίνη και στήριξη με κάθε τρόπο σε απεργούς ή ανθρώπους που διεκδικούν τα δικαιώματά τους. Παλιότερα, σε συνέντευξη του στα ”Νέα” είχε ταχθεί ενάντια στους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία, κάτι που σπάνια βλέπουμε από ποδοσφαιριστές.
Ο ίδιος μπορεί να έχει δηλώσει πως δεν είχε ποτέ το μεγάλο φυσικό ταλέντο αλλά η σκληρή του δουλειά και η αξιοπρέπεια με την οποία αγωνίστηκε όλα αυτά τα χρόνια ως ποδοσφαιριστής ίσως είναι πολύ σημαντικότερα και αξιόλογα ”παράσημα” για εκείνον απ’ οτιδήποτε άλλο.
Kάθε Κυριακή
