Ο σαλπιγκτής του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων Κώστας Νταβέλης στη Μικρά Ασία.
Φέρει αραβίδα Μάνλιχερ.
«Τον Μάρτιο του 1950, ή ενδεχομένως τον Σεπτέμβριο του 1951, στο πλαίσιο της προεκλογικής του εκστρατείας, επισκέφθηκε τη Στυλίδα ο αρχηγός της Ε.Π.Ε.Κ., Νικόλαος Πλαστήρας ο επονομαζόμενος “Μαύρος Καβαλάρης” και διοικητής του θρυλικού 5/42 Συντάγματος Ευζώνων κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία.
Για άγνωστους λόγους, δεν του παραχωρήθηκε αίθουσα για την ομιλία του. Τότε, ο Δημήτριος Κουσβελάρης (Τσαντούρας), πατέρας του Αλέκου Κουσβελάρη, του έφερε ένα στρογγυλό σιδερένιο τραπέζι και μια καρέκλα, για να ανέβει και να απευθυνθεί στους πολίτες.
Μετά την ομιλία, πολλοί πλησίασαν για να τον χαιρετήσουν. Ανάμεσά τους και ο Κώστας Νταβέλης, που έσκυψε να του φιλήσει το χέρι. Ο Πλαστήρας τον σήκωσε, τον αναγνώρισε και συγκινημένος του είπε:
— Εσύ είσαι, βρε Νταβέλη; Ζεις ακόμα;
Και, απευθυνόμενος προς το πλήθος, πρόσθεσε:
— Ήταν ο καλύτερος σαλπιγκτής μου στο Σύνταγμα. Με ακολουθούσε παντού, κρατώντας την ουρά του αλόγου μου.»
Το Έπος του 5/42
Το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων δεν ήταν απλώς ένα στρατιωτικό σώμα. Ήταν η ψυχή της Ρούμελης, ζυμωμένη με αντρεία, πειθαρχία και φιλότιμο. Από τις μάχες του Σαγγαρίου ως την οδυνηρή υποχώρηση, οι Ευζώνοι στάθηκαν εκεί όπου το καθήκον ξεπερνούσε τη δύναμη του ανθρώπου.
Με τον Μαύρο Καβαλάρη επικεφαλής, βάδισαν στην καρδιά της Ανατολής με την πίστη πως υπερασπίζονταν όχι μόνο τα χώματα, αλλά το ίδιο το φρόνημα της Ελλάδας. Κι όταν οι φωτιές της καταστροφής τύλιξαν τη Μικρασία, αυτοί κράτησαν ψηλά τη σημαία της τιμής, φεύγοντας όχι ως ηττημένοι, αλλά ως μάρτυρες ενός ονείρου που δεν έσβησε.
Όσα ελληνόπουλα άφησαν για χρόνια τα σπίτια τους για να απελευθερώσουν τις αλησμόνητες πατρίδες, δεν χάθηκαν. Κάθε τους βήμα, κάθε σάλπισμα, κάθε σταγόνα ιδρώτα ή αίματος, είναι σήμερα η αναπνοή της ιστορίας μας.
Ακόμη και αν τα ονόματά τους ξεθώριασαν στους καταλόγους των μαχών, ζουν μέσα σε κάθε Έλληνα που σηκώνει το βλέμμα του με περηφάνια και πίστη.
Γιατί οι Ευζώνοι της Μικρασίας δεν ήταν μόνο στρατιώτες ήταν οι φύλακες της ψυχής του Έθνους και η σάλπιγγά τους, ακόμα και σήμερα, δεν έχει πάψει να ηχεί!!
Στυλ. Καβάζης
