”Το πρώτο σοκ ήταν μετά το ντεμπούτο μου στη Serie A, στη Φεράρα.

3-0 για εμάς.

Την Τρίτη, στo γήπεδο, ο Τσέζαρε Μαλντίνι μου δίνει το πρώτο μου έπαθλο αγώνα, 180 χιλιάδες λίρες.

Δεκαοχτώ ροζ σεντόνια, τόσο που τα έλεγαν σομόν, όσο μισή χαρτοπετσέτα.

Από φόβο μην τα κλέψουν στο τραμ, περπάτησα από το γήπεδο μέχρι το Κορβέτο και πριν το βραδινο τα έδινα στον πατέρα μου που έβγαζε 45 χιλιάδες το μήνα.

Τα πήρε, τα μέτρησε, ήδη μετά το έκτο η μάνα μου έκλαιγε…

Το ποδόσφαιρο ήταν αληθινό πάθος για μένα, έπαιζα ποδόσφαιρο μέχρι τα 65 μου.

Όχι όμως με άτομα της ηλικίας μου.

Μια μέρα ήμουν στο πάρκο Trenno κάνοντας τζόκινγκ και σταμάτησα για να παρακολουθήσω έναν αγώνα 11 ατόμων.

Στάθηκα πίσω από ένα τέρμα και ρώτησα τον τερματοφύλακα…

“Θα με αφήσεις να παίξω;”

Μου απάντησε γελώντας…

«Μα δεν βλέπεις ότι είμαστε όλοι νέοι;».

Επέμεινα…

«Υπάρχει μια ομάδα με δέκα παίκτες, και 4-1 κάτω».

Εντάξει, μπες μέσα.

Τελείωσε 4-4.

«Πώς σε λένε;» Κεράμικα, απάντησα.

Είχα ένα αντιανεμικό με κεράμικα γραμμένο πάνω του, δεν ήθελα να γίνω χωριατής.

Με δέχτηκαν και για δύο χρόνια, κάθε Σάββατο στις 9.30, γι’ αυτούς ήμουν ο Κεράμικα. Μέχρι που πέρασε ένας ηλικιωμένος με ένα ποδήλατο, με κοίταξε πάνω κάτω και μετά είπε: «Ξέρετε ποιος είναι αυτός;»

Τον είδα να σβήνει τον Μπόμπι Τσάρλτον…»

Έπρεπε να κοιτάξεις τα πρόσωπα αυτών των τύπων…

Είπα στη γυναίκα μου ότι θα έπαιζα τένις, διαφορετικά θα ανησυχούσε.

Μου έφεραν τα παπούτσια με λαστιχένια καρφιά στο Trenno.

Μόνο όταν έσπασα τέσσερα πλευρά κατάλαβε ότι δεν επρόκειτο να παίξω τένις…»

Giovanni Lodetti

Η ιστορία ενός από τους μεγάλους πρωταγωνιστές του έπους των Ροσονέρι στη δεκαετία του ’60, του «τρίτου πνεύμονα του Ριβέρα», ενός ακούραστου μοτοποδηλάτου στη μεσαία γραμμή των διαβόλων.

Ιστορία ζωής και ανθρώπων, ιστορία άλλων εποχών