Η ακριβής θέση στην προκυμαία της Σμύρνης της οικίας Σεφεριάδη, όπως ήταν το πραγματικό επώνυμο του νομπελίστα ποιητή.
Η Ιωάννα Τσάτσου στο βιβλίο της «Ο αδελφός μου Γιώργος Σεφέρης» δίνει την περιγραφή:
«Ενα μεγάλο σπίτι με τρία πατώματα, με πλατιά μαονένια σκάλα. Στα υπόγεια οι αποθήκες. Εκεί έμπαιναν οι σοδιές της χρονιάς. Στο πρώτο πάτωμα προθάλαμος, το χωλ, η τραπεζαρία με τα πορτρέτα των παππούδων και τις βαθιές πολυθρόνες, η σάλα, το σαλόνι. Ηταν και μια υπαίθρια μικρή αυλή με τη φανταχτερή γλυσίνα, τη γούρνα και τη βρύση της. Στο δεύτερο πάτωμα το δωμάτιο των εικονισμάτων, οι κρεβατοκάμαρες. Μια μεγάλη κάμαρα με το κλειστό μπαλκόνι προς τον δρόμο, προς τη θάλασσα όπου τα τρία παιδιά παίζαμε».
Το περιβάλλον χαρακτηριζόταν από έντονη θρησκευτικότητα, καθώς όλο το σπίτι μοσχοβολούσε θυμίαμα, ενώ για τα « κονίσματα » υπήρχε ιδιαίτερη κάμαρα, πράγμα όχι σπάνιο στην κοινωνία της Σμύρνης, που αγαπούσε και σεβόταν τις κατ’ οίκον εκκλησίες
Ο ίδιος ο Σεφέρης αποκαλούσε το σπίτι φυλακή. Τα παιδικά του χρόνια σημαδεύουν οι καβγάδες των γονιών και, κυρίως, η καταπίεση, ο πατέρας του απαιτούσε να είναι τέλειος μαθητής (δεν ήταν), φθάνοντας στο σημείο να του σκίζει τις εκθέσεις. Το φθινόπωρο του 1913 εξαιτίας των Βαλκανικών Πολέμων, ο Σεφέρης φοβόταν ακόμη και να κυκλοφορήσει έξω κρατώντας ελληνικά βιβλία, γιατί οι Τούρκοι σε σταματούσαν και τα κατέστρεφαν. Το καλοκαίρι του 1914 θα αδειάσουν το σπίτι συσκευάζοντας τα πάντα σε κάσες και θα μετακομίσουν στην Αθήνα. Πριν φύγουν, η Τσάτσου γράφει ότι ο αδελφός της έκαψε στη μικρή αυλή τα σχολικά βιβλία, βγάζοντας το άχτι του.
Οι δικοί του επέστρεψαν για λίγο στα χρόνια που ήταν οι Έλληνες στην Σμύρνη (1919-1922), όμως το σπίτι είχε πια πωληθεί. Αν και κανείς τους δεν έζησε από κοντά την Καταστροφή του ’22 και τη φωτιά που το κατέκαψε, βίωσαν την κατοπινή ανέχεια, εξαιτίας της απώλειας της περιουσίας τους.
Στην φωτογραφία φαίνεται το μεγάλο μπαλκόνι του σπιτιού που κοιτούσε τη θάλασσα να ξεχωρίζει ανάμεσα στο γαλλικό προξενείο και τη διασημότερη μπιραρία της Σμύρνης, την «Αλάμπρα», (οι πληροφορίες από την έρευνα των Γ. Πουλημένου και Αχ. Χατζηκωνσταντίνου)