«Αφού τελείωσε ο αγώνας και κερδίσαμε το Παγκόσμιο Κύπελλο, άφησα τους συμπαίκτες μου να πανηγυρίσουν με το όμορφο τρόπαιο και πήγα να δω τον φίλο μου τον Τρεζεγκέ!
Υπήρχαν σημάδια θλίψης στο πρόσωπό του.
Προσπάθησα να του θυμίσω ότι ήταν αυτός που χάρισε στην χώρα του το Ευρωπαϊκό Κύπελλο το 2000 και ότι αυτά είναι τα πράγματα του ποδοσφαίρου.
Τον παρηγόρησα λίγο και μετά κατευθύνθηκα προς τα αποδυτήρια της γαλλικής ομάδας για να βρω τον παλιό μου φίλο Ζιντάν.
Μοιραζόμαστε μια απερίγραπτη φιλία.
Πήγα να τον παρηγορήσω και να του ευχηθώ καλή τύχη, ειδικά αφού έφυγε έτσι.
Στο τούνελ που οδηγεί στα αποδυτήρια της γαλλικής ομάδας τον βρήκα μόνο, με την πίκρα της ήττας και την κόκκινη κάρτα στην καρδιά.
Έμεινε έκπληκτος από την επίσκεψή μου και το πρώτο πράγμα που μου είπε ήταν:
«Πω πω, πώς άφησες όλη αυτή τη θορυβώδη γιορτή και ήρθες εδώ;».
Του είπα…
«Η χαρά δεν θα με κάνει να ξεχάσω τον φίλο μου, με τον οποίο έπαιξα».
Με αγκάλιασε θερμά, έβγαλε την φανέλα του και μου την έδωσε με ένα προσωπικό αυτόγραφο ενώ μου είπε στα ιταλικά…
«Σε ευχαριστώ φίλε μου, χαίρομαι για σένα.
Είσαι ο καλύτερος με τον οποίο έχω παίξει ποτέ και πραγματικά σου αξίζει αυτό το παγκόσμιο πρωτάθλημα».
Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο