«Ξεκίνησα να παίζω μπάσκετ το 2008.
Και το σταμάτησα.
Δεν θυμάμαι και πολλά από το γιατί, δεν ήμουν στη νοοτροπία του μπάσκετ.
Ήμουν σε μια πόλη, μία ώρα μακριά από την Αθήνα, την Θήβα.
Ήμουν με τη μαμά μου και πουλούσαμε στη λαϊκή.
Γι’ αυτό η προσοχή μου δεν ήταν στο μπάσκετ.
Και μετά από αυτό, ο προπονητής μου, Τάκης Ζίβας, μου είπε: “Δεν υπάρχει περίπτωση. Μπορείς να βγάλεις χρήματα από το μπάσκετ, μπορείς να βοηθήσεις την οικογένειά σου.
Θα σου δίνουμε 300 ευρώ τον μήνα και θα δώσουμε δουλειά στην μαμά σου”.
Έτσι, το 2010, άρχισα να επιστρέφω και ήμουν 15,5-16.
Άρχισα να παρακολουθώ μπάσκετ.
Έτσι έκανα.
Δεν έπαιζα μπάσκετ σε όλη μου τη ζωή.
Ξεκίνησα να παίζω σοβαρά μπάσκετ το 2010.
Υπήρχαν μέρες που δεν πουλάγαμε τίποτε στους δρόμους.
Το ψυγείο μας ήταν άδειο και δεν είχαμε ούτε ένα κομμάτι ψωμί να φάμε, γουργούριζε η κοιλιά μας.
Ή άλλες φορές που λέγαμε ψέματα στη μητέρα μας ότι είχαμε φάει έξω με τους φίλους μας ή ότι δεν πεινούσαμε για να περισσέψει ένα πιάτο για τα μικρότερα αδέλφια μας.
Περάσαμε πολύ δύσκολες στιγμές μέσα στην φτώχεια και στην αβεβαιότητα, αλλά είμαι πολύ υπερήφανος για τους γονείς μου και για όλη την οικογένειά μου…
“Προσπαθώ να ζω στο παρόν.
Ήταν κάτι που δεν είχα πετύχει στην καριέρα μου και είμαι πολύ χαρούμενος που το κατάφερα.
Είναι κάτι πιο σημαντικό κι από το πρωτάθλημα του ΝΒΑ.
Κι’αυτό είναι μεγάλο επίτευγμα, το Μιλγουόκι είναι μια υπέροχη πόλη, αλλά μιλάμε για 500-600 χιλιάδες ανθρώπους.
Όταν μπορείς να κάνεις χαρούμενος δώδεκα εκατομμύρια Έλληνες και να εμπνεύσεις πολλά παιδιά, είναι ακόμη μεγαλύτερο.
Είμαι πολύ χαρούμενος που τα καταφέραμε.
Ένα παιδί που θα μας βλέπει στην τηλεόραση, μπορεί να πιστέψει ότι μπορεί να πάρει μετάλλιο με την Εθνική του ομάδα, όπως πίστεψα κι’εγώ βλέποντας παλιά την ελληνική ομάδα.”
Γιάννης Αντετοκούνμπο
