”Ο πατέρας μου, ο άνθρωπος που άλλαξε τη ζωή μου, τόσο αθλητικά όσο και με άλλους τρόπους, μετακινώντας με από το κέντρο στο τέρμα.

Με ενθάρρυνε να προσπαθήσω, ποτέ δεν με ανάγκασε, αλλά πού και πού το έλεγε…

«Γιατί δεν προσπαθείς να γίνεις τερματοφύλακας;» Μου έλεγε ιστορίες για τερματοφύλακες και τελικά τα κατάφερε κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1990.

Από εκεί, ξεκίνησε η αγάπη μου για τον Εν’Κόνο!

Μου άρεσε το Καμερούν στο Παγκόσμιο Κύπελλο στην Ισπανία και όταν ήμουν μικρός, οι ομάδες από αυτές τις ηπείρους πάντα μου φαίνονταν σαν Σταχτοπούτες, έτσι υποστήριζα τους πιο αδύναμους.

Όπως ακριβώς υποστήριζα την Πεσκάρα, την Καμπομπάσο, την Αβελίνο, την Πίζα… επειδή μου άρεσε που η ιστορία άλλαζε και οι ίδιοι άνθρωποι δεν κέρδιζαν πάντα.

Ο Λορέντζο Μπουφόν, ξάδερφος του παππού μου, ήταν ένας εξέχων τερματοφύλακας στην αμέσως μεταπολεμική περίοδο, παίζοντας για την Μίλαν και την Ίντερ.

Κάποτε είπε: «Ο Τζίτζι είναι ένας σπουδαίος τερματοφύλακας, είναι κρίμα που δεν με αναφέρει ποτέ δημόσια».

Ήταν ένας σπουδαίος τερματοφύλακας και έχουμε καλή σχέση.

Είδαμε ο ένας τον άλλον πριν από μερικά χρόνια, όταν πήγα να παίξω στο Ούντινε και βγάλαμε μια φωτογραφία μαζί αφού ανταλλάξαμε μερικά λόγια.

Είναι ξάδερφος του παππού μου, οπότε είχε μια εξαιρετική σχέση μαζί του και με τον πατέρα μου, όταν ήμουν μικρός, μου έφερναν όλα τα τρόπαια της Μίλαν και είναι κάποιος που αγαπώ.

Ίσως δεν μιλάμε ο ένας στον άλλον απευθείας λόγω της διαφοράς ηλικίας που χρονολογείται από τότε που ήμουν παιδί.

Είναι πάντα συνδεδεμένος με τον πατέρα μου ή τα ξαδέρφια του που ζουν εκεί στο Ούντινε. Αλλά όταν βλεπόμαστε, είμαστε σαν οικογένεια.”

Τζιανλουίτζι Μπουφόν