«Μας άρεσε τόσο πολύ να είμαστε μαζί, ήμασταν σαν στα χαρακώματα, έμπαινε μπροστά για μένα κι'εγώ για εκείνον.
Νιώθαμε ασφαλείς, μοιραζόμασταν τα πάντα, κάθε μικρό μυστικό.
Ακόμα και σήμερα κρατάω αυτά τα κομμάτια της ιστορίας με μεγάλη ζήλια.
Το να κοιμόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο σε κάθε αποστολή για σχεδόν δέκα χρόνια και στα καλύτερα χρόνια της ζωής μας, δημιουργεί κάτι που δεν μπορεί να σβήσει.
Ήταν τότε που ήθελε να πάει σε ένα δωμάτιο μόνος... είπε ότι ροχάλιζα το βράδυ... ε, νομίζω ότι δεν ήταν αλήθεια!
Αντίθετα, ήταν αυτός που ξύπνουσε γιατί ήθελε να τρώει ακόμα και το βράδυ!».
Τζιανλούκα Βιάλι

«Όντως ροχάλιζε!
Και μάλιστα το ηχογραφήσαμε και μετά το βάλαμε μπροστά σε όλους να το ακούσουν την επόμενη μέρα και να γελάσουν με αυτό.
Αλλά ήταν συγκινητικός...
Φυσικά αφού δεν μ'αφηνε να κοιμηθώ, ήταν λογικό να πεινάω μετά”.
Ρομπέρτο Μαντσίνι

«Ξυπνούσε και έφτιαχνε τοστ…
Ακόμα θυμάμαι τη μυρωδιά του ζαμπόν και της μοτσαρέλας στη μέση της νύχτας.
Αλλά  ο Ρομπέρτο ​​είχε σωματική διάπλαση που έτεινε να πάρει κιλά και ειδικά αν έτρωγε το βράδυ».
Τζιανλούκα Βιάλι

"Αυτό δεν είναι αλήθεια!
Το πρωί, ο Μπόσκοφ μας ζύγιζε όλους πριν από την προπόνηση, αυτός κλειδωνόταν για πολλή ώρα στο μπάνιο για να χάσει μερικά κιλά... ''καθάριζε'' καταλάβατε;
Διαφορετικοί και σε αυτό.
Αλλά ακριβώς αυτές οι διαφορές μας έχουν ενώσει, μας έχουν κάνει ακλόνητους.
Κανείς δεν μπόρεσε να μπει στον κόσμο μας, ήμασταν η ένωση που είναι δύναμη, κάτι ανατριχιαστικό με λίγα λόγια.
Θυμάμαι εκείνα τα χρόνια με πάθος, με συγκίνηση, ήμασταν είκοσι χρονών, γρήγοροι με το κεφάλι και με τα πόδια.
Ζούσαμε στη Γένοβα, μια πόλη που σου επιτρέπει να κάνεις ό,τι θέλεις σε ανθρώπινη κλίμακα, αλλά όχι να ξεφύγει απο τον Μπόσκοφ».
Ρομπέρτο Μαντσίνι