Το να είσαι ο τεχνικός κληρονόμος κάποιου σαν τον Ντιντί δεν πρέπει να ήταν εύκολο για τον Γκέρσον, δεδομένου ότι ο λαμπρός προκάτοχός του είχε αποδείξει ότι ήταν ένας από τους σπουδαιότερους μέσους όλων των εποχών.
Ωστόσο, ο Ζέρσον, ενώ ίσως του έλειπε αυτό το επιπλέον ταλέντο που χαρακτηρίζει τον Ντιντί (όχι ότι του έλειπε με απόλυτη έννοια θα ήταν βλάσφημο να το πιστεύουμε), ήταν ένα απόλυτο τέρας στη μεσαία γραμμή, ένας εξαιρετικός παίκτης όχι μόνο για τον τρόπο που οπλίζει το χειρουργικό, πολυχρηστικό αριστερό του πόδι, αλλά και για την υπέροχη τακτική αίσθηση με την οποία κινείται στη μεσαία γραμμή.
Δεν προκαλεί επομένως έκπληξη το γεγονός ότι καθιερώθηκε ως ένας αληθινός και αυθεντικός παίκτης υπηρετώντας την πιο κυρίαρχη ομάδα της Βραζιλίας ποτέ στο Μεξικό του ’70, καταφέρνοντας να ξεχωρίσει ανάμεσα σε πρωταθλητές όπως οι Πελέ, Τοστάο, Ριβελίνο, Ζαϊρζίνιο, Κάρλος Αλμπέρτο και Κλοντοάλντο και καθιερώνοντας τον εαυτό του ως έναν από τους σπουδαιότερους μέσους όλων των εποχών.
Ο φάρος του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου στο Μεξικό!
Ο Ζέρσον προέρχονταν από ποδοσφαιρική οικογένεια και γρήγορα κατευθύνθηκε προς το άθλημα του ποδοσφαίρου.
Μέσα σε ένα χρόνο από το επαγγελματικό του ντεμπούτο για τη Φλαμένγκο το 1959, κλήθηκε στη βραζιλιάνικη ομάδα στους Παναμερικανικούς Αγώνες στο Σικάγο.
Ένα χρόνο αργότερα, ήταν ο κορυφαίος της ομάδας στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης, όπου σημείωσε τέσσερα γκολ, αλλά η Βραζιλία δεν κατάφερε να φτάσει πέρα από τη φάση των ομίλων. Εντυπωσίασε ευρωπαϊκούς συλλόγους αλλά αυτός προτίμησε να παραμείνει στην πατρίδα του με το νεαρό της ηλικίας του να παίζει τον πρωτεύοντα ρόλο.
Το 1961 κλήθηκε στην Εθνική ανδρών της Βραζιλίας και είχε προεπιλεγεί για τη συμμετοχή του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962, όμως ένας τραυματισμός τον κράτησε μακριά από τη διοργάνωση.
Το 1963 επέλεξε να μετακομίσει στην Μποταφόγκο που διέθετε ιδιαίτερα ισχυρή ομάδα την εποχή εκείνη.
Στη νέα του ομάδα έγινε ένας από τους πιο γνωστούς Βραζιλιάνους παίκτες της γενιάς του, κερδίζοντας το Τουρνουά Ρίο-Σάο Πάολο το 1964 και το 1965, το Πρωτάθλημα Ρίο ντε Τζανέιρο το 1967 και το 1968 και το Εθνικό Πρωτάθλημα το 1968, τον πρώτο εθνικό τίτλο στην ιστορία της Μποταφόγκο.
Ως παίκτης συνδύαζε την τεχνική και το εξαιρετικά ισχυρό αριστερό σουτ με την ευφυΐα και την ιδιαίτερη ικανότητα να ελέγχει το παιχνίδι από το κέντρο.
Το σουτ του του έδωσε το ψευδώνυμο Canhotinha de Ouro (“χρυσό αριστερό πόδι”).
Θεωρήθηκε στην αρχή της καριέρας του διάδοχος του Ντίντι. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 συμμετείχε μόνο σε ένα αγώνα και όπως και όλη η εθνική Βραζιλίας η διάκριση δεν ήρθε.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 είχε σημαντικό λειτουργικό ρόλο στην εντυπωσιακή ομάδα που κατέκτησε το τρόπαιο για τρίτη φορά, και έμεινε γνωστή ως η ομάδα των «πέντε δεκαριών» με τους Πελέ (Σάντος), Ριβελίνο (Κορίνθιανς), Ζαϊρζίνιο (Μποταφόγκο), Τοστάο (Κρουζέιρο) και τον Ζέρσον να αγωνίζονται μαζί.
Η ομάδα θεωρείται ευρέως ως η καλύτερη όλων των εποχών σε μία διοργάνωση.
Ο Ζέρσον ήταν ο καλύτερος παίκτης στη νίκη με 4—1 επί της Ιταλίας στον τελικό, όπου σημείωσε και ένα γκολ.
Ο τελικός χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως futebol arte (ποδόσφαιρο τέχνη) εναντίον futebol de resultado (ποδόσφαιρο για το αποτέλεσμα).
Συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης.
Συνολικά, αγωνίστηκε 70 φορές για τη Βραζιλία, σημειώνοντας 14 γκολ.
