“Δεν κράτησα καμία από τις φανέλες που φορούσα όταν έπαιζα, ούτε καν από τους πιο σημαντικούς αγώνες, γιατί δεν ήθελα τα παιδιά μου να με βλέπουν ως μύθο αλλά σαν έναν κανονικό άνθρωπο .
Στο σπίτι μου δεν βλέπεις φωτογραφίες από την ποδοσφαιρική μου καριέρα, καμία.

Δεν βλέπεις τρόπαια, κανένα .
Ίσως κάποια μέρα να μου λείψουν όλα αυτά .
Κράτησα την οικογένειά μου μακριά από τον μύθο, από αυτό που πιστεύουν οι οπαδοί για μένα. Εγώ είμαι κάτι άλλο. Ένας κανονικός άνθρωπος.
Τα παιδιά μου ανακάλυψαν μόνα τους ό,τι ξέρουν.

Όταν, στα ταξίδια μας, βλέπουν ότι οι άνθρωποι με αναγνωρίζουν, με ρωτούν γιατί συμβαίνει αυτό.
Αλλά εγώ δεν έχω πει ποτέ τίποτα.

Ο μικρότερος μου κάνει ακόμα περίεργες ερωτήσεις.
Με ρωτάει αν έχω σκοράρει ποτέ από φάουλ.
Με ρωτάει αν έχω εκτελέσει ποτέ πέναλτι.
Νομίζω ότι έκανα καλά…

Ίσως έκανα λάθος που δεν κράτησα τις φανέλες της ζωής μου.

Μια μέρα θα μου λείψουν, φαντάζομαι.
Τα τρόπαια είναι κάπου, νομίζω ότι θα τα βρω.
Στο τέλος όμως, μένουν οι φιλίες.
Ίσως αν είχα φύγει από τηn Φιορεντίνα, θα είχα κερδίσει δύο ή τρία πρωταθλήματα κάπου, στην Αγγλία ή στην Ισπανία.
Αλλά είμαι καλά έτσι. Προχωράω. Έχω μια όμορφη ιστορία να διηγηθώ.
Και πολλούς φίλους, παντού”.

Γκαμπριέλ Ομάρ Μπατιστούτα