Η πιο εμβληματική εικόνα που έχουμε γι’αυτόν είναι αναμφίβολα αυτή.
17 Ιουνίου 1970, Πόλη του Μεξικού.
Είναι λίγο-πολύ τοπική ώρα 19.00 (ο αγώνας ξεκίνησε στις 17.00) όταν στο Estadio Azteca παίζεται η παράταση του θρυλικού αγώνα Ιταλίας – Γερμανίας 4-3, που θα μείνει στη μνήμη για τους επόμενους ως «ο αγώνας του αιώνα». .
Εμφανίζεται με έναν επίδεσμο που είναι αρκετά περιοριστικός στις κινήσεις και τα τάκλιν του, λόγω εξάρθρωσης του ώμου που υπέστη λίγο πριν στον αγωνιστικό χώρο.
Ποτέ, όμως, κάποιος με την τεχνική του, τον χαρακτήρα του και το ανάστημα του, δεν θα άφηνε ούτε μια ίντσα μπροστά στους αντιπάλους του.
Ναι, γιατί ήταν ένας γεννημένος ποδοσφαιριστής, πραγματικά από άλλο πλανήτη.
Η κομψότητά του ήταν κάτι συναρπαστικό όσο και το χάρισμά του.
Και μετά είχε αυτή τη φυσική ελαφρότητα στο τρέξιμο που με την πρώτη ματιά έμοιαζε να κρύβει την ταχύτητά του, η οποία αντίθετα ήταν εξαιρετική.
Για να μην αναφέρουμε τον απίστευτο συντονισμό των κινήσεών του, τόσο τέλειος που φαίνεται αφύσικος.
Τα σουτ του από την άλλη, δυνατά και ξαφνικά, έφεραν σε δύσκολη θέση τους τερματοφύλακες εκείνων των χρόνων.
Σαν τον Λεβ Γιασίν, νικημένος από ένα σουτ του Γερμανού κατά τη διάρκεια του ημιτελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Αγγλίας του 1966.
Εκεί, η ΕΣΣΔ έχασε την ευκαιρία να προκριθεί στον τελικό για πρώτη φορά.
Αλλά όπως είπε ο Γιασίν…
«Αυτό το γκολ ήταν μια αυτοκρατορική ποδοσφαιρική αρχοντιά».
Ναι, «αυτοκρατορικός» είναι ίσως ο όρος που ταιριάζει καλύτερα σε κάποιον που μπορεί να κερδίσει δύο Χρυσές Μπάλες, έναν από τους λίγους ποδοσφαιριστές που μπορούν να κερδίσουν τα πάντα, έναν από τους ισχυρότερους και σημαντικότερους στην ιστορία του ποδοσφαίρου.
Σε κάποιον σαν τον Φραντς Άντον Μπεκενμπάουερ, τον αθάνατο θρύλο του «Κάιζερ Φραντς».
''Ο Λουίς Σεπούλβεδα (συγγραφέας, σκηνοθετης, δημοσιογράφος) είναι ένας εξαιρετικός χαρακτήρας. Όταν τον συνάντησα ήταν μια υπέροχη εμπειρία και ακόμη και σε αυτήν την περίσταση, καταλήξαμε να μιλάμε για ποδόσφαιρο. Μου είπε για την εποχή που μπήκε μαζί με έναν γερμανό γιατρό στο δάσος του Αμαζονίου και μετά από λίγες μέρες περπάτημα, συνάντησαν ιθαγενείς. Αλλά δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν. Μετά προσπάθησαν να γράψουν με ένα κομμάτι ξύλο στο έδαφος, αλλά μόνο όταν ρώτησαν από πού ήρθε ο γιατρός κατάλαβαν... Γερμανία! Αυτοί απάντησαν... Φυσικά, Μπεκενμπάουερ! Αυτό σημαίνει πόσο το ποδόσφαιρο είναι μια γλώσσα που μιλιέται σε όλο τον κόσμο...» (Marco Giampaolo) Για να γίνει μια ενιαία γλώσσα που ενώνει τους λαούς, το ποδόσφαιρο είχε αλλά ακόμα και τώρα χρειάζεται, πρωταθλητές ικανούς να ενθουσιάσουν τους φιλάθλους. Χρειάζεται ανθρώπους που μεταδίδουν συναισθήματα ακόμα και σε αυτούς που δεν τους έχουν δει να παίζουν αλλά έχουν ακούσει ιστορίες ή έχουν δει κάποιες εικόνες. Όπως και με τους ιθαγενείς της ιστορίας του Sepulveda, ο Beckenbauer κατάφερε να ξεπεράσει τα χρονικά, εδαφικά και γενεαλογικά όρια με τάξη, ηγεσία και νίκες. Και πάνω απ' όλα για τον επανασχεδιασμό ενός ρόλου, αυτόν του λίμπερο, από έναν παίκτη που είναι υπεύθυνος να δώσει τη μπάλα όσο το δυνατόν πιο μακριά από το τέρμα και να βοηθήσει τους χαφ να στήσουν τη δράση. Μια ερμηνεία του ρόλου που άνοιξε το δρόμο και σε άλλα φαινόμενα όπως ο Κρολ, ο Σιρέα και ο Μπαρέζι. Το να γράφεις ιστορία και να κάνεις τον εαυτό σου παγκοσμίως αναγνωρισμένο είναι κάτι για λίγους εκλεκτούς. Όπως ο Κάιζερ Φραντς.
