Είναι ένα βράδυ Οκτωβρίου, εν έτει 1997, μια νύχτα σαν καμία άλλη.

Ένα ”Σαν Σίρο” πλαισιώνει μια από τις πιο συναισθηματικές σκηνές στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

Έρχεται η αλλαγή, για τελευταία φορά έφυγε από το γήπεδο το νούμερο 6… ο αγαπημένος όλων.

Ο κόσμος όλος στο πόδι, για τον αρχηγό, ένα θερμό χειροκρότημα γι’αυτόν, ο οποίος δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο από το να απολαύσει τη στιγμή, κάνοντας ένα συγκινητικό γύρο του θριάμβου.

Κάποια στιγμή, όλοι, μεγάλοι και μικροί, κλαίνε.

Άλλωστε όπως καταλαβαίνουν όλοι, αυτό το ‘6’ δεν είναι ένας συνηθισμένος αριθμός.

Είναι ένας αριθμός που τίμησε τη φανέλα της Μίλαν για είκοσι χρόνια.

Ένας αριθμός τόσο “βαρύς” που κανείς, από εκείνη τη στιγμή, δεν θα έχει ποτέ την τιμή να φορέσει.

Τέλος εποχής.

Ο Φράνκο Μπαρέζι, αποσύρεται από το ποδόσφαιρο και στο πρόσωπό του μπορείς να διαβάσεις τη συγκίνηση και τη θλίψη εκείνης της στιγμής.

Τελειώνει η καριέρα ενός τεράστιου παίκτη, ενός υποδειγματικού αρχηγού που έπαιξε το ρόλο του ελεύθερου στα μετόπισθεν, όπως το έχουν κάνει πολύ λίγοι στην ιστορία.

Ο Φράνκο Μπαρέζι ήταν και θα είναι πάντα η Μίλαν.

Είκοσι χρόνια ένδοξης καριέρας, στην οποία κατέκτησε έξι πρωταθλήματα, τρία Κύπελλα Πρωταθλητριών, δύο Διηπειρωτικά Κύπελλα, τρία Σούπερ Καπ Ευρώπης, τέσσερα Σούπερ Καπ Ιταλίας, αλλά και ένα Κύπελλο Μιτρόπα, ακολουθόντας μάλιστα και την ομάδα στη δεύτερη κατηγορία.

Το 1999 ψηφίστηκε από τους οπαδούς, ως ο «μιλανιστά του αιώνα».

Αυτός που απομακρύνθηκε από την Ίντερ μικρός επειδή ήταν πολύ αδύναμος, παίρνει τη ρεβάνς με την Μίλαν πηγαίνοντας τον από την δεύτερη κατηγορία στην κορυφή του κόσμου.

Ο Φράνκο Μπαρέζι, απο την πλειοψηφία όσων γνωρίζουν ποδόσφαιρο, είναι ανάμεσα στους τρεις πιο χαρισματικούς και ισχυρούς αμυντικούς, όλων των εποχών.

“Θυμάμαι εκείνο το βράδυ, ήταν πολύ συγκινητικό, θυμάμαι αυτό το γεγονός στο οποίο υπήρχε αυτή η γιγαντιαία φανέλα με το νούμερο ‘6’ που η ομάδα αποφάσισε να αποσύρει και με γέμισε υπερηφάνεια, ήταν μια πολύ όμορφη χειρονομία.”

Φράνκο Μπαρέζι

”Μερικές φορές τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα.

Αυτό είναι το μήνυμα που θέλω να στείλω στους νέους και κυρίως στα παιδιά που ξεκινάνε να παίζουν ποδόσφαιρο.

Αν κοιτάξω πίσω μου θα δω ένα πολύ μακρύ δρόμο με πολλά εμπόδια, ευχάριστες και δυσάρεστες στιγμές.

Έπαιζα ποδόσφαιρο στην αυλή του σχολείου μου και μετά έκανα το όνειρο μου πραγματικότητα παίζοντας με τον ήρωα των ονείρων μου, τον Τζιάνι Ριβέρα.

Το ίδιο μπορεί να συμβεί και σʼ αυτούς”.

Φράνκο Μπαρέζι