Ο Τόττι πέτυχε μαγικά κατορθώματα, μερικές φορές κουβαλούσε μόνος του μια ομάδα και μια πόλη μαζί, αλλά συχνά έβγαινε ηττημένος.

Έφτασε επανειλημμένα κοντά στην επιτυχία, αλλά σπάνια την πέτυχε.

Όχι λόγω των μειονεκτημάτων του, όπως θα το έκανε ο κυνισμός εκείνων που μοιράζουν τον κόσμο μεταξύ νικητών και ηττημένων.

Επειδή κέρδισε το Χρυσό Παπούτσι, επανεφηύρε τον εαυτό του ως σέντερ φορ στην Ρόμα του Σπαλέτι και σε αυτόν τον ρόλο κουβαλούσε την Ρόμα στους ώμους του για χρόνια.

Τρεις φορές είδε το πρωτάθλημα να χάνεται την τελευταία αγωνιστική, συχνά μετά από εξαιρετικές εμφανίσεις.

Παρόλ’αυτά την Ρόμα δεν την παράτησε και ευτυχώς έζησε και κάποιες επικές στιγμές.

Όπως εκείνο το ιστορικό σκουντέτο του 2001.

Ένα ασύγκριτο κατόρθωμα, μια μόνο νίκη που μπορεί να φαίνεται λίγη, αλλά όσοι παρακολουθούν το ποδόσφαιρο ξέρουν ότι δεν είναι έτσι…

Από τότε, η Ρόμα δεν έχει ξανακερδίσει το πρωτάθλημα.

Μετά στην εθνική ομάδα.

Και εκεί μια μόνο νίκη, αλλά η πιο όμορφη, η πιο περιζήτητη.

Αυτό το αξέχαστο Παγκόσμιο Κύπελλο όπου έπαιξε και κέρδισε παρά τον τρομερό τραυματισμό λίγους μήνες νωρίτερα που έθεσε σε κίνδυνο την παρουσία του στην Γερμανία. Αν και στην πραγματικότητα δεν ήταν στα καλύτερά του «ο ουρανός ήταν μπλε πάνω από το Βερολίνο» χάρη σε αυτόν και εκείνο το πολύ βαρύ πέναλτι που σημείωσε με τα «μάτια της τίγρης» στις καθυστερήσεις, στην φάση των 16 κόντρα στην Αυστραλία.

Ναι, έγραψε ένα κομμάτι ιστορίας.

Τώρα που η αυλαία της καριέρας του έχει πέσει εδώ και χρόνια, αυτό το ερώτημα που πολλοί θέτουν στον εαυτό τους αντηχεί όλο και πιο δυνατά.

Τι θα ήταν, πόσα θα κέρδιζε, αν δεχόταν τις προσφορές των μεγάλων και πλουσίων συλλόγων της Ευρώπης;

Φυσικά δεν θα μάθουμε ποτέ.

Ίσως δεν θα έκανε τίποτα περισσότερο από αυτό που έχει ήδη κάνει, αλλά το σίγουρο είναι ότι σίγουρα άξιζε μια ευκαιρία.

Ποιος ξέρει, ίσως σε μια άλλη ζωή.

Επίσης επειδή αυτή την ζωή, την έχει ήδη αφιερώσει στην μία μεγάλη του αγάπη…

Την Ρόμα!