«Είμαι ο γιος και ο αδερφός της Ρώμης!

Υπέροχο, αλλά λίγο αγχωτικό.

Τα είδωλα περνούν, οι αφίσες σκίζονται.

Οι γιοι και τα αδέρφια, από την άλλη πλευρά, δεν σε αφήνουν ποτέ, ή τουλάχιστον κανείς δεν πιστεύει ότι θα μπορούσε να συμβεί.

Αυτό το συναίσθημα, τόσο ιδιαίτερο και τόσο διαδεδομένο, με έχει κάνει για πολλούς να γίνω το σύμβολο της Ρώμης.

‘Αλλη μια μεγάλη τιμή.

Αλλά ούτε αυτό το ζήτησα.

Κάποτε, μετά το όσκαρ που πήρε η ταινία, αποφάσισα να δω την ”Μεγάλη Ομορφιά της Ρώμης” που ήξερα ότι ήταν λίγο προκλητικό.

Εξήντα δευτερόλεπτα, ίσως και λιγότερα, και ήμουν εκεί.

Δεν αστειευομαι.

Κανείς δεν το παρατήρησε, ή τουλάχιστον κανείς δεν μου το είπε ποτέ, αλλά το παρατήρησα αμέσως.

Η εναρκτήρια σκηνή είναι γυρισμένη στο Janiculum, δίπλα στο άγαλμα του Garibaldi και το πρώτο γραπτό που διαβάζεις στην ταινία είναι «Ρώμη ή θάνατος».

Στη συνέχεια, η κάμερα μετακινείται στους κήπους, πλαισιώνει μερικά παράξενα πρόσωπα ανάμεσα στις προτομές των πατριωτών και σταματά σε μια κυρία που δεν είναι πια νέα και όμως πολύ μακιγιαρισμένη, με ένα τσιγάρο να κρέμεται από τα χείλη της.

Κρατάει εφημερίδα, τη διαβάζει, είναι η Gazzetta dello Sport.

Λοιπόν, ο τίτλος της εφημερίδας που προβάλλεται είναι η δεύτερη σκηνή που εμφανίζεται στην ταινία…

«Συναγερμός για τον Τότι».

Σα να με χτύπησε ρεύμα.

Κάτω από τον τίτλο μπορείτε να φανταστείτε μια φωτογραφία που τραβήχτηκε ενώ είμαι στο έδαφος με πόνο, φαντάζομαι ότι το άρθρο μιλούσε για κάποιον τραυματισμό μου, ο συναγερμός πρέπει να ήταν σχετικά με την παρουσία στον αγωνιστικό χώρο στον επόμενο αγώνα.

Ανοησίες, αλλά στο μεταξύ η ταινία που έχει δει όλος ο κόσμος επειδή είναι ερωτευμένος με αυτή την πόλη ανοίγει με το όνομά μου.

Η Ρώμη είναι μητέρα, το ξέρουμε όλοι.

Το να είσαι το αγαπημένο της παιδί είναι όμορφο, αλλά μερικές φορές τρομακτικό.

Να λοιπόν πάλι αυτή η ερώτηση…

Τι πρέπει να κάνω για να είμαι άξιος μιας αγάπης τόσο τρελής, τόσο απόλυτης, τόσο υπερβολικής;»

Φραντσέσκο Τότι (“Ένας αρχηγός”)