”Η Μίλαν δεν έπαιζε ποδόσφαιρο. Το αναδημιούργησε από την αρχή.

Η Μίλαν του Σάκι δεν ήταν μια ομάδα σαν όλες τις άλλες, ήταν ένας σεισμός.

Μια ξαφνική λάμψη που έσκισε τον ποδοσφαιρικό παράδεισο.

Το να την παρακολουθώ σήμαινε ότι καταλάβαινα ότι το ποδόσφαιρο θα μπορούσε να είναι κάτι διαφορετικό, πιο θαρραλέο, πιο τολμηρό, σχεδόν ανατρεπτικό.

Ως παιδί, ήταν η μόνη ομάδα με την οποία φανταζόμουν τον εαυτό μου να τρέχω, σαν να μπορούσα να αγγίξω αυτό το μεγαλείο που φαινόταν να ανήκει μόνο στα όνειρα.

Ήμουν δώδεκα ετών όταν αυτή η πιθανότητα πήρε σάρκα και οστά.

Ο Αριέδο Μπράιντα εμφανίστηκε στην πόρτα μου, με τους τρόπους του ευγενικούς και τα λόγια του μετρημένα.

Δεν προσπάθησε να με πείσει ότι αυτή ήταν η μόνη ευκαιρία της ζωής μου.

Είπε κάτι πολύ πιο δυνατό: «Ίσως δεν είναι το μόνο τρένο, αλλά είναι αυτό που θα σε πάει πιο μακριά». Κι όμως υπήρχε κάτι πιο δυνατό από όλα, η Ρόμα. Δεν ήταν μια στοχαστική απόφαση, δεν ήταν μια επιλογή που ωρίμασε με τα χρόνια.

Η Ρόμα μπήκε μέσα μου πριν καν καταλάβω τι ήταν η αγάπη για μια ομάδα.

Μεγάλωσε στο αίμα μου, στα κόκαλά μου, στις σιωπές και τις χαρές.

Είναι ένας δεσμός που δεν μπορεί να εξηγηθεί: απλώς τον νιώθεις. Το να γίνω η σημαία της δεν ήταν ένας στόχος που επιτεύχθηκε.

Ήταν να παρακολουθώ την ζωή να με οδηγεί ακριβώς εκεί που γεννήθηκε η καρδιά μου.

Κι’όμως, μπροστά στην Μίλαν του Σάκι, συνέβη κάτι που δεν πίστευα ποτέ ότι ήταν πιθανό: με συγκλόνισε εσωτερικά.

Δεν κέρδισε την καρδιά μου—αυτή είχε ήδη καταληφθεί—αλλά κέρδισε το μυαλό μου.

Δεν άλλαξε την πίστη μου, αλλά με έκανε να κρατήσω την ανάσα μου.

Δεν ήταν αγάπη. Ήταν έκπληξη. Ήταν σεβασμός. Ήταν η αίσθηση ότι το ποδόσφαιρο, εκεί, μέσα σε αυτή την ομάδα, άλλαζε για πάντα.

Ότι η Μίλαν δεν ήταν ποτέ το σπίτι μου, αλλά με δίδαξε ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι ποίηση, θάρρος, επανάσταση.

Και ορισμένες επαναστάσεις δεν ξεχνιούνται ποτέ.”

Φραντσέσκο Τόττι