“Πάντα το έλεγα και πάντα θα το λέω…
Ο Francesco Totti ήταν ένα πραγματικό φαινόμενο, ένα από αυτά που γεννιούνται μία φορά κάθε τριάντα χρόνια.
Τεχνικά ήταν τερατώδης, έβλεπε τις φάσεις πριν από όλους και έκανε παιχνίδια που εμείς οι θνητοί δεν μπορούσαμε καν να σκεφτούμε.
Όταν έπαιζα μαζί του στην Ρώμη συνειδητοποιούσα κάθε μέρα πόσο εκτός κατηγορίας ήταν… με ένα άγγιγμα σου άλλαζε το παιχνίδι.
Για μένα, σε επίπεδο καθαρής ποιότητας, ο Totti δεν είχε τίποτα να ζηλέψει απο κανέναν, ούτε καν τους μεγαλύτερους πρωταθλητές που κέρδισαν την Χρυσή Μπάλα.
Στην πραγματικότητα, αν μιλάμε μόνο για ταλέντο, για μένα ήταν ανώτερος από πολλούς.
Το πρόβλημα -αν μπορείς να το πεις έτσι – είναι ότι ο Francesco έκανε μια εγκάρδια επιλογή. Έμεινε στην Ρώμη όλη του τη ζωή, για την αγάπη της φανέλας της Ρόμα και της πόλης και αυτό το πράγμα του πήρε κάτι σε επίπεδο τροπαίων και ατομικών βραβείων.
Είμαι πεπεισμένος ότι αν είχε φύγει, αν είχε παίξει σε ένα μεγάλο ευρωπαϊκό σύλλογο για μερικά χρόνια, θα είχε κερδίσει πολλά περισσότερα και πιθανότατα θα έπαιρνε σπίτι την Χρυσή Μπάλα.
Αλλά αυτή ήταν η νοοτροπία του ήθελε να είναι ο βασιλιάς της Ρώμης, η σημαία.
Δεν έχουν όλοι αυτού του είδους την αφοσίωση στις μέρες μας.
Τελικά όμως ένα είναι σίγουρο…
Ο Totti παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα νούμερα 10 στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
Το έζησα από κοντά και ξέρω τι λέω.
Όσοι καταλαβαίνουν από ποδόσφαιρο, ξέρουν ότι ο Φραντσέσκο ήταν σκέτη ποίηση.
Αντόνιο Κασάνο
