“Μια από τις πρώτες μου αναμνήσεις όταν θυμάμαι το Μουντιάλ, είναι τον Παγκόσμιο Πρωταθλητή Ντελ Πιέρο που κινδύνευσε να σπάσει το κεφάλι του…

Πριν από λίγα λεπτά ήμασταν στα αποδυτήρια, στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου, νέοι Παγκόσμιοι Πρωταθλητές.

Υπήρχε μια πισίνα στο ξενοδοχείο, όχι πολύ μεγάλη, ήμουν από τους πρώτους που μπήκαν με Περούτσι, Τόττι και τον αχώριστο φίλο μας και γυμναστή τον Βίτο Σκάλα.

Ο Φραντσέσκο, ήταν λογικό οτι θα σκεφτόταν να κάνει καποια πλάκα, κοίταξε το ράντζο που συνήθως χρησιμοποιούσαμε για μασάζ πριν από τα ματς, το κουβάλησε στους ώμους του και το έβαλε στον πάτο της πισίνας.

Το νερό δεν ήταν πολύ βαθύ, αλλά αρκετό για να το καλύψει εντελώς.

Γελάσαμε χωρίς να ξέρουμε τον λόγο, ήμασταν παγκόσμιοι πρωταθλητές και γελούσαμε με το παραμικρό.

Γελάσαμε επίσης, γιατί σε απόσταση, είδαμε τον Ντελ Πιέρο να μας δείχνει στα ίσια οτι θα έρθει κατα πάνω μας.Αρχίζει να τρέχει, όλο και πιο γρήγορα και όταν έφτασε στην άκρη, εκτοξεύτηκε.

Κρίμα που ένα δευτερόλεπτο πριν προσγειωθεί, παρατήρησε εκείνο το σκοτεινό σημείο από κάτω του.

Φταίει αυτό το υποβρύχιο εμπόδιο.

Χτύπησε το κεφάλι του, αλλά προσποιήθηκε ότι δεν συνέβη τίποτα.

Ήταν πολύ χαρούμενος για να κλάψει και πολύ πληγωμένος για να γελάσει.

Ο Φραντσέσκο, πηγαίνει απο πάνω του…

-Γεια σου Αλεσάντρο, μήπως χρειάζεσαι κανένα μασαζάκι;

Ο Φραντσέσκο το είπε, αλλά κοιτάξτε, νομίζω ρίσκαρε πολλά σε εκείνο το σημείο…

Από την επιστροφή στη Ρώμη επίσης, την επομένη του τελικού, κρατάω μια συμβολική εικόνα.

Μετά την προσγείωση επιβιβαστήκαμε σε ένα λεωφορείο το οποίο, πρώτα από όλα, μας πήγε στο Παλάτσο Κιτζι.

Στο δρόμο, μας συνόδευαν εκατοντάδες μηχανάκια, ένας στρατός, που ξεβράζει από κάθε γωνιά.

Κάποια στιγμή ένας τύπος και η κοπέλα του πλάγιασαν το λεωφορείο μας, σε μια προσπάθεια να μας ακολουθήσουν πιο γρήγορα, το σκούτερ τους πήρε την στροφή, κατέληξε εκτός δρόμου και έπεσαν και οι δύο, ευτυχώς πάνω σε γρασίδι.

Εκείνος σηκώθηκε όρθιος και χωρίς καν να ρίξει μια ματιά στην κοπέλα, άρχισε να τρέχει.

Ήθελε να μας φτάσει με τα πόδια…

Η κοπέλα πονεμένη στο γρασίδι, του φώναξε κάτι ακατανόητα πράγματα.

Σίγουρα δεν ήταν χαρούμενη.

Αυτός φώναζε σε εμάς.

”Σας αγαπώ!”

Το ακούσαμε δυνατά και καθαρά, όπως κι’εκείνη.

Υποθέτω ότι χώρισαν”.

Μάρκο Αμέλια