Είναι 14 Αυγούστου.

Είσαι 12 χρονών και, όπως κάθε ευλογημένο απόγευμα, βρίσκεσαι σε εκείνη την πλατεία, όπου συνήθως παίζεις μέχρι αργά το βράδυ.

Χτύπησες τα κουδούνια όλων των φίλων σου, αλλά όλοι λείπουν σε διακοπές, οπότε βρίσκεσαι μόνος με την μπάλα.

Τα σακίδια για να σημαδέψεις τα φανταστικά τέρματα δεν είναι εκεί σήμερα και ακόμη και τα αυτοκίνητα που είναι παρκαρισμένα στο πεζοδρόμιο φαίνονται λιγότερα από το συνηθισμένο. Τριγύρω βλέπεις μόνο ηλικιωμένους σχεδόν κρυμμένους κάτω από δέντρα, που τώρα σημαδεύονται από τον χρόνο.

Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να παίξεις με τον τοίχο, με το πόδι σου, το στήθος σου, το κεφάλι σου…

Δεν χάνει ποτέ.

Είναι σχεδόν ώρα για δείπνο, πας σπίτι στη μαμά σου που σε περιμένει.

Αυτή τη φορά, κανένα παιχνίδι δεν έχει διακοπεί.

Θα γυρίσεις αύριο, ελπίζοντας ότι κάποιοι από τους φίλους σου έχουν επιστρέψει από τις διακοπές.