“Δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς τον Mone.

Είμαστε αχώριστοι, μεγαλώσαμε μαζί, ενθαρρύναμε, παρακινούσαμε και παρηγορούσαμε ο ένας τον άλλον.
Είναι τα πάντα για μένα.

Είναι ο αδερφός, ο καλύτερος φίλος, ο έμπιστος μου.

Μια σπλαχνική σχέση.

Δυσκολεύομαι να θυμηθώ μια αληθινή , εννοώ σοβαρή , λογομαχία.

Το πολύ ένα δύο καβγάδες και μάλλον εμπλέκονταν η μπάλα.
Εδώ και πολλά χρόνια βλεπόμασταν περιστασιακά γιατί εξαιτίας της μπάλας, έχουμε μετακινηθεί σε μέρη μακριά ο ένας από τον άλλο.
Αλλά κάθε φορά που τον αγκαλιάζω νιώθω σαν να τον είδα την προηγούμενη μέρα γιατί μιλάμε πολύ συχνά.

Μου περνάει από το μυαλό, ότι αν ο Antonio Meucci δεν είχε σκεφτεί να εφεύρει το τηλέφωνο, θα το είχαμε κάνει μόνοι μας γιατί δεν μπορούμε να μείνουμε πολλές ώρες χωρίς να καλέσει ο ένας τον άλλον.
Όταν συναντώ τον αδερφό μου υπάρχει μια εικόνα που μου επιστρέφει πάντα ίδια, τόσο δυνατή που μοιάζω να την ξαναζω κάθε φορά.
Κυριακή πρωί με την οικογένεια, όλοι μαζί.

Οι δυο μας, ο μπαμπάς, η μαμά και οι τέσσερις παππούδες.

Η οικογένεια.

Και αν δεν μπορούσαμε να γευματίσουμε όλοι μαζί, τρώγαμε στο σπίτι των γονιών της μαμάς και μετά πηγαίναμε να πιούμε καφέ στο σπίτι των γονιών του μπαμπά. Ή το αντίστροφο.

Η οικογένεια είναι η σιγουριά μου.

Μου δίνει γαλήνη και επιβεβαιώνει ότι έχουμε μεγαλώσει με τον σωστό τρόπο.
Αν σκεφτώ την παιδική μου ηλικία και την εφηβεία μου, που πάντα πέρασα μαζί του, θα ήθελα να τα ξαναζήσω με τον ίδιο τρόπο.

Ως προπονητής είναι πρότυπο για μένα.

Αλλά ήταν επίσης σπουδαίος παίκτης και αν είχε μερικές λιγότερες παθήσεις στην πλάτη θα είχε κερδίσει ακόμη μεγαλύτερη ικανοποίηση.

Τεχνικά ήταν καλύτερος από εμένα.
Με τον αδερφό μου δεν υπάρχουν μυστικά ή ζήλια, μοιραζόμαστε κάθε αίσθηση και εμπειρία.”

Φίλιππο Ιντζάγκι