Μια μέρα, ένας δεκαοχτάχρονος από την Μασσαλία αποφασίζει να συστηθεί στο είδωλό του Έντσο Φραντσέσκολι για να του ζητήσει την φανέλα του.

«Bonsoir monsieur, με λένε Ζινεντίν…».

Ναι, αυτό το αγόρι ονομάζεται Ζινεντίν, το επίθετό του είναι Ζιντάν και εκείνη την εποχή παρουσιαζόταν ως ένα από τα πολλά υποσχόμενα γαλλικά ταλέντα.

Ο νεαρός Ζιζού, που παίζει στις Κάννες, πηγαίνει στο Vélodrome όταν μπορεί για να θαυμάσει τα έργα του θρύλου της Ουρουγουάης.

Τον λατρεύει τόσο πολύ που ονομάζει Έντζο τον γιο του λίγα χρόνια αργότερα.

Όμως ο Φραντσέσκολι δεν είναι απλώς το είδωλο του Ζιντάν, είναι πολύ περισσότερα.

Στην Ρίβερ Πλέιτ ένας θρύλος, στην Ουρουγουάη μια θεότητα.

Με τους Millionarios έγινε πρώτος σκόρερ την πρώτη του χρονιά με 24 γκολ σε 32 εμφανίσεις.

Την επόμενη χρονιά επαναλαμβάνει το ίδιο με 25 γκολ.

Δεν χρειάζονται πολλά για να ξεσπάσει η μανία του κόσμου με τον Ουρουγουανό σε εκείνα τα μέρη.

Τα επικά του παιχνίδια και τα γκολ του είναι απόλαυση για τους «λάτρεις» του αθλήματος. Αλλά όταν φαίνεται έτοιμος, μετακομίζει στην Ευρώπη, ναι, αλλά στην RC Paris, μια μέτρια γαλλική ομάδα, προς γενική έκπληξη όλων.

Παρέμεινε εκεί για τρία χρόνια, πριν μετακομίσει στην Μασσαλία όπου έμεινε εκεί μόνο για ένα χρόνο, αλλά κατέκτησε το πρωτάθλημα.

Τελικά η νέα κλήση έρχεται από την Ιταλία, η νέα του περιπέτεια ονομάζεται Κάλιαρι.

Υπό την καθοδήγηση πρώτα του Ρανιέρι και μετά του Ματσόνε θα δει την θέση του να πηγαίνει πιο πίσω στο γήπεδο σταδιακά, αλλά το παιχνίδι του θα παραμένει πάντα εξαιρετικό, αποδεικνύοντας καθοριστικό για την επίτευξη της ιστορικής πρόκρισης στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ με τους Σαρδηνούς.

Η Σαρδηνία φαίνεται να του αρέσει, η Κάλιαρι τρελαίνεται μαζί του.

Όμως ο Πρίγκιπας αρχίζει να νιώθει νοσταλγία για την ομάδα που τον έκανε σπουδαίο.

Έτσι, μετά από μια σύντομη περίοδο στο Τορίνο, από την πλευρά της Γκρανάτα, έρχεται η πολυαναμενόμενη επιστροφή του στο Μπουένος Άιρες και στην Ρίβερ.

Ο χρόνος φαίνεται να μην έχει περάσει ποτέ.

Κέρδισε άλλο ένα πρωτάθλημα αλλά πάνω από όλα ένα ιστορικό Copa Libertadores, μπαίνοντας οριστικά στην ιστορία του συλλόγου.

Με τη «σελέστε» θα κερδίσει στη συνέχεια τρία Κόπα Αμέρικα, συμμετέχοντας επίσης σε δύο Μουντιάλ, καταφέρνοντας να επαναφέρει το κύρος στο ποδόσφαιρο της Ουρουγουάης μετά από δεκαετίες ανωνυμίας.

Ο Φεντερίκο Μπούφα είπε γι ‘αυτόν…

“Ο μόνος αληθινός Πρίγκιπας του Ρίο ντε λα Πλάτα.

Εάν αποκαλούν έναν άλλο “Πρίγκιπα” όσο δυνατός κι αν είναι, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι είτε του μοιάζει σωματικά είτε εμπνεύστηκε από αυτόν…

Γιατί υπάρχει μόνο ένας Πρίγκιπας…”

Ναι, μόνο ένας, ο Enzo Francescoli Uriarte, ”El Principe de Montevideo”.