Αυτό συνέβη πολλές φορές, την πρώτη φορά ήταν μια νύχτα του Δεκέμβρη το 2017.

Το αεροπλάνο με την ομάδα μόλις είχε προσγειωθεί και ο Μέρτενς τηλεφώνησε σε δύο από τους στενότερους φίλους του στη Νάπολη.

Ας συναντηθούμε, να αγοράσουμε πίτσες Μαργαρίτα και να τις μοιράσουμε στον κόσμο που πεινάει και ζει στο δρόμο.

Εχει πολύ κρύο.

Έτσι σε λιγότερο από δεκαπέντε λεπτά, ο Μέρτενς βρέθηκε στην Πιάτσα Γκριμπάλντι με πολλά κουτιά πίτσας.

Καλά καμουφλαρισμένος φυσικά, δεν ήθελε να τον αναγνωρίσουν, δεν ζητούσε περαιτέρω φήμη, ούτε τίτλους.

Ηθελε να δώσει ένα χαμόγελο, ήθελε να δώσει ζεστασιά στους απόρους της πόλης.
Σκούφο και σκούρα γυαλιά φορούσε ο Μέρτενς και πήγαινε σε διαφορετικές περιοχές της Νάπολη.

Εκεί όπου υπήρχε πολύ κρύο, παγετός και χιόνι.

Σε μέρη όπου σχεδόν κανείς δεν τον αναγνωρίζει, όπου κανείς δεν θα σκεφτόταν οτι κάποιος άστερας του ποδοσφαίρου, θα έκανε κάτι τέτοιο.