«Πέρασα τα πρώτα τέσσερα χρόνια της ζωής μου στο Capo. 
Γεννήθηκα εκεί, στο via della Sfera νούμερο 19.
Sfera, όπως η μπάλα.
Μια ασταθής στέγη και τέσσερις γκρεμισμένοι τοίχοι, ραμμένοι σαν δέρμα σε ένα λιτό σπίτι που με προστάτευε από το θανατηφόρο κρύο εκείνων των ημερών.
Στο Παλέρμο χιόνιζε την 1η Δεκεμβρίου 1964.
Υπάρχουν ηλικιωμένοι στην πόλη που έχουν δει τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων των UFO στην Piazza Politeama, αλλά δεν έχουν δει χιόνι ποτέ πριν απο εκείνη την ημέρα.
Ζύγιζα μόνο εννιακόσια γραμμάρια όταν ήρθα στον κόσμο, επτά μήνες μετά τη σύλληψή μου.
Η μητέρα μου Giovanna ήταν δεκαέξι και ο πατέρας μου Mimmo δεκαοκτώ.
Δεν ανέπνευσα όταν βγήκα από τη μήτρα.
Η μαία με τύλιξε αμέσως με πολλές κουβέρτες, ήμουν περιτριγυρισμένος από πλαστικά μπουκάλια δεμένα γύρω μου και γεμάτα ζεστό νερό.
«Δεν ξέρω αν ζει», σκέφτηκε ρεαλιστικά, προσθέτοντας στη συνέχεια...
 «Δεν αξίζει καν να τον πάμε στο νοσοκομείο».
«Όχι», συμφώνησε η μητέρα μου, «όχι στο νοσοκομείο. 
Μετά δεν θα μου το δώσουν πια πίσω».
Μετά από περίπου δέκα ατελείωτα λεπτά, το λευκό της επιδερμίδας μου πήρε μια λιγότερο χλωμή απόχρωση και κινήθηκα ελαφρώς.
"Είναι ζωντανός, είναι ζωντανός!" φώναξε η μαία.
Πολύ αδύναμος για να πιπιλίσω το στήθος, ταιζόμουν σαν πουλί.
Η μητέρα μου έριχνε το γάλα της σε ένα μικρό μπολ ή μερικές φορές ακόμα και στο χέρι της, μάζευε μια μικρή ποσότητα σε ένα κουταλάκι και την έφερνε στο στόμα μου, εκατοστό εκατοστό.
Ωστόσο, οι συνθήκες μου ήταν εξαιρετικά επισφαλείς.
Η γιαγιά μου από τον πατέρα μου, την επόμενη μέρα, μπήκε στο σπίτι με μια πένθιμη έκφραση και ρώτησε...
«Πού είναι αυτό το πλασματάκι;».
Περίμενε να αποτίσει τα σέβη της στο μικροσκοπικό σώμα, αλλά προς έκπληξή της, με βρήκε ζωντανό.
Είχα ντριμπλάρει τον θάνατο».
Τότο Σκιλάτσι