«Αφού ήμασταν στη Νάπολι για λίγο, κατάλαβα ότι ο Ντιέγκο άλλαζε.
Δεν ήταν πια ο Ντιέγκο που ήξερα, αλλά ήταν ο Μαραντόνα.
Τον θεωρούσαν Θεό, οι άνθρωποι είχαν την εικόνα του δίπλα σε αυτήν του Ιησού στα σπίτια τους.
Ρώτησα τον εαυτό μου...
 «Μα πώς γίνεται όλο αυτό;»
Το σπίτι μας ήταν περικυκλωμένο από θαυμαστές και φωτογράφους 24 ώρες το 24ωρο και δεν ήμασταν ελεύθεροι να κρεμάσουμε τα ρούχα μας στη βεράντα.
Το βράδυ μου είπε ότι έβγαινε γιατί έπρεπε να κάνει κάποιες τηλεοπτικές εκπομπές και επέστρεφε πάντα μετά τις 4 ή 5 το πρωί.
Μέσα μου αναρωτήθηκα... "Aλλά αύριο γίνονται προπονήσεις, πώς μπορεί ο σύλλογος της Νάπολι να τα επιτρέψει όλα αυτά;"
Είχα αμφιβολίες στο κεφάλι μου, αλλά ο χαρακτήρας μου πάντα με οδηγεί να πιστεύω τους ανθρώπους που αγαπώ.
Όταν άρχισε να εμφανίζεται η ιστορία του Ντιέγκο με την Κριστιάνα Σινάγκρα, ήμουν έξαλλη.
Δεν ήταν πια μια απλή προδοσία όπως με την Heater Parisi και άλλες showgirls.
Υπήρχε ένα παιδί στη μέση.
Ήξερα ότι δεν ήταν άγιος, αλλά κάθε φορά που ερχόταν σπίτι ορκιζόταν ότι δεν είχε πάει με καμία και ότι ήταν όλα κατασκευάσματα από τις εφημερίδες.
Εκείνη τη φορά που βγήκε η είδηση ​​ενός υποτιθέμενου γιου, του είπα...
 «Δεν θα σε ξαναρωτήσω. Πες μου μόνο αν είναι, ναι ή όχι».
Γονάτισε δακρυσμένος στα πόδια μου και είπε...
 «Όχι Κλαούντια, το ορκίζομαι!»
Τον αγκάλιασα και του είπα... "Σε πιστεύω!"
Δυστυχώς νομίζω ότι η Νάπολι τον αγάπησε τόσο πολύ, που τον κατέστρεψε ως άνθρωπο.
Όταν έπαιζε ήταν λιοντάρι, αλλά στην ιδιωτική του ζωή ήταν πάντα ανασφαλής, είχε πολύ κλειστό και συγκρατημένο χαρακτήρα.
Μου άρεσε αυτός ο Ντιέγκο.
Πολύ συχνά τον έβρισκα να κλαίει στο μπάνιο ή στον καναπέ του σπιτιού».
Κλαούντια Βιγιαφάνε