Ο Ντάνι Άλβες, πρώτα εξασκούσε την υπογραφή του στους τοίχους του Ζουαζέιρο για όταν γίνει διάσημος και μετά άρχισε να γράφει το όνομα του, ολογράφως.

Στις πέντε το πρωί θα άφηνε το τσιμεντένιο κρεβάτι του για να βγει έξω και να βοηθήσει τον μπαμπά του στην οικογενειακή φάρμα, μετά θα πήγαινε σχολείο.

Περίπλοκη και σκληρή πραγματικότητα για ένα παιδί, που εντούτοις συνειδητοποίησε ότι ακριβώς όπως ο μπαμπάς του, έπρεπε να αγωνιστεί και για την οικογένειά του.

Δούλεψε για να επιβιώσει, αλλά χωρίς να αφήσει την μπάλα, η οποία του επέτρεπε να ονειρευτεί.

Σε ηλικία δεκατριών ετών, μπήκε σε ποδοσφαιρική ακαδημία. Φαγητό δεν υπηρχε, σπάνια θα έφτανε χορτασμένος στο γήπεδο, ενώ στην επιστροφή απο την προπόνηση, η κούραση και η πείνα, δεν τον άφηναν να ησυχάσει.

Μια υπόσχεση άλλαξε τα πάντα… ′′ Δεν θα γυρίσεις πίσω στην φάρμα μέχρι να κάνεις τον μπαμπά σου περήφανο. Θα γίνεις το νούμερο ένα στη δύναμη της θέλησης. Θα γίνεις πολεμιστής. Δεν θα γυρίσεις στην φάρμα ό, τι και να γίνει. Θα τα καταφέρεις.”

Προσπάθεια και πάθος, αρετές που δεν του επέτρεψαν να παραμείνει στατικός, μια δέσμευση ζωής.

Ο Ντάνι Αλβες πρόσθεσε στην τεράστια συλλογή του απο τίτλους και το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο.

′′ Αυτή είναι η ταινία που παίζει στο κεφάλι μου όταν στέκομαι μπροστά στον καθρέφτη πριν από κάθε παιχνίδι. Γαμ…, ήρθα από το πουθενά. Είμαι εδώ. Είναι εξωπραγματικό αλλά είμαι εδώ.”

Ντάνι Άλβες