”Ηταν Ιούλιος, μετά το Μουντιάλ στα γήπεδα της Κορέας και της Ιαπωνίας, στις τρεις και μισή τη νύχτα, ήμουν στο προπονητικό κέντρο της Ίντερ.

Χτυπάει το κινητό μου τηλέφωνο, στη γραμμή ο Μοράτι.

-Γεια σου Μπόμπο, άκου, είμαι εδώ με τον Μαρκο Τροντσέτι Προβέρα(Διευθύνων Σύμβουλος της Pirelli).

-Ο Πρε, θέλει να μιλήσουμε για τον Ρονάλντο??

-Θέλει να φύγει ο Ρονάλντο, Μπόμπο.

-Ούτε να το σκέφτεσαι, δεν μπορείς να τον πουλήσεις.Έτσι τα χαλάμε όλα!

-Δεν τον θέλει ο Κούπερ, δεν ταιριάζουν καθόλου.

-Τον έχετε δει όμως στο Μουντιάλ?? Όχι, μην το κάνεις, θα έχουμε άσχημη κατάληξη, οι οπαδοί θα θυμώσουν και θα το ρίξουν σε σένα και θα αναγκαστείς να διώξεις και τον προπονητή μετά από τρεις ημέρες.

Θυμάσαι τον Λίπι, που αναρωτιόταν τι κάνω εδώ, χωρίς να κερδίσω τίποτα??

-Όχι Μπόμπο δεν θα φύγεις, είσαι το είδωλο του κόσμου. Θα δεις ότι θα φτιάξουμε μια μεγάλη ομάδα.

Αυτά τα λόγια με εντυπωσίασαν πολύ, ο Μοράτι ήταν ειλικρινής.

Με έκανε να νιώθω σημαντικός και μου έδωσε τη δύναμη να κοιτάζω μπροστά.

Αλλά στεναχωρήθηκα.

Ενιωθα σαν Θεός με τον Ρονάλντο.

Στη ζωή μου δεν ένιωσα ποτέ κατώτερος από οποιονδήποτε συμπαίκτη, αλλά μαζί του ήταν διαφορετικά.

Ημουν ένα βήμα πίσω, το Φαινόμενο ήταν το Φαινόμενο.

Πάντα με έκανε να αισθάνομαι σαν μεγαλύτερος αδερφός, ποτέ δεν το έπαζε ανώτερος απο κανέναν, ουτε ήταν ιδιότροπος.

Όταν το γόνατό του ”λύγισε” πήγαινα συχνά να τον δω.

Μετά την επέμβαση δάκρυσε:…

“Μπόμπο δεν θα επιστρέψω στο γήπεδο, το νιώθω”.

Η καρδιά μου σφίχτηκε…

“Ρόνι, θα επιστρέψεις πιο δυνατός από πριν, είμαι σίγουρος. Θα παίξεις και θα μας κάνεις να ονειρευτούμε ξανά”.

Δεν έχει ξεχάσει ποτέ αυτές τις επισκέψεις μου και με έχει κάνει να το καταλάβω πολλές φορές.

Ηξερε ότι τον αγαπούσα πολύ και ήθελε να μου πει ότι ήταν μαζί μου, ότι η ευτυχία μου ήταν η ευτυχία του.

Όταν έφυγε, δυσκολεύτηκα να πείσω τον εαυτό μου ότι έχω μέλλον στην Iντερ.

Φυσικά, ο Ρονάλντο δεν είχε χωνέψει ποτέ τον Κούπερ.

Αν του έδινες μια μπάλα στα πόδια, ο Ρονάλντο ήταν ικανός να βρίσκεται στο γήπεδο δύο συνεχόμενες ημέρες, αλλά ήταν λίγο τεμπέλης όσον αφορά το τρέξιμο.

Σε αυτό, ο Κούπερ δεν ήταν πολύ ελαστικός, ήθελε πολύ τρέξιμο.

Για τον προπονητή ήμασταν όλοι ίδιοι, αγωνιζόμασταν με τον ίδιο τρόπο και ο Ρονάλντο έπρεπε να προσαρμοστεί.

Σεβόμουν πολύ τον Κούπερ, αλλά υπάρχουν παίκτες στους οποίους δεν χρειάζεται να πεις τίποτα.

Ο Ρονάλντο ήταν κάτι ξεχωριστό.

Είχαμε πραγματικά ανάγκη να προπονηθούμε και να παίξουμε μαζί του, ήταν το ποδόσφαιρο, ήταν εξωγήινος, ήταν το Φαινόμενο.”

Κριστιάν Βιέρι