“Κάποτε έκανα προπόνηση με τον Ρονάλντο, το Φαινόμενο και συχνά δεν μπορούσα να σταματήσω να γελάω ενώ τον έβλεπα να παίζει. “
Έκανε πράγματα που αψήφησαν την λογική, κινήσεις που σε άφησαν άφωνο.
Αναρωτιόμουν: “Αλλά από ποιο σύμπαν προέρχεται αυτός;”

Και μετά ήταν ο Μπατιστούτα.

Όταν προσγειώθηκε στην Ίντερ, πολλοί νόμιζαν ότι ήταν το τέλος της καριέρας του, αλλά ήταν αρκετό να τον δουν να παίζει για να καταλάβουν ότι ήταν ακόμα ένα τέρας.
Στην προπόνηση σούταρε μπάλες τόσο δυνατά που φαινόταν σα να μπορούσαν να σπάσουν το δοκάρι.
Κάποτε του είπα: “Γκάμπριελ, πώς στο διάολο σουτάρεις έτσι;”

Και δεν ξεχνώ Shevchenko, Trezeguet…
Είχα το προνόμιο να μοιραστώ το γήπεδο με αληθινούς ποδοσφαιριστές, εκείνους που άφησαν ένα βαθύ σημάδι στην ιστορία αυτού του αθλήματος.

Γι’ αυτό, όταν ακούω συγκρίσεις με την σημερινή Serie A, θέλω να χαμογελάω.
Το σύγχρονο ποδόσφαιρο έχει γίνει ταραχώδες, τα πάντα καταναλώνονται στην στιγμή.
Σήμερα ένα διπλό πλάνο είναι αρκετό για να μετατρέψει ένα αγόρι σε «φαινόμενο».
Αλλά οι πραγματικοί επιθετικοί μετριούνται με τον χρόνο, με την συνέπεια, με το βάρος των γκολ και όχι την ποσότητα, εκείνων που φτάνουν στις στιγμές που πραγματικά έχουν σημασία.

Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια μέρα
και ούτε ένας μεγάλος σκόρερ δεν γεννιέτα από τώρα μέχρι αύριο.
Χρειάζεται υπομονή, πείνα και ικανότητα να κάνεις την διαφορά όταν η μπάλα καίει. »

Κριστιάν Βιέρι