“Ο Μπόμπο Βιέρι είναι ο “παίκτης” μου, ο ιδανικός μου σέντερ φορ.
Πάντα τον κουβαλούσα μαζί μου, από την Κ 21 μέχρι το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998.
Στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου Ιταλία-Καμερούν ο Μπόμπο φοβόταν ότι θα τον αντικαταστήσω, δεν έπαιζε καλά.
Τον έβαλα να το πιστέψει για λίγο, στην πραγματικότητα δεν σκέφτηκα καθόλου να τον βγάλω από το γήπεδο, μετά όταν μου έγινε ξεκάθαρο άρχισα να τον βρίζω…
Φώναξα: «Πήγαινε στο γήπεδο και μη μου σπάσεις…
Φρόντισε να κάνεις αυτό που ξέρεις!».
Επέστρεψε σαν μαινόμενος, βρήκε δοκάρι στην αρχή και συνέτριψε τους Αφρικανούς. Φαινόμενο ποδοσφαιριστή και καλού παιδιού».
Σε αυτή την ιστορία για τον Βιέρι υπάρχει όλος ο Τσέζαρε Μαλντίνι, ένας τραχύς αλλά καλός άνθρωπος που έκανε τους πάντες να τον αγαπήσουν.
Δεν ήταν όμως μόνο αυτό…
Ήταν ο πρώτος κομψός αμυντικός στο ιταλικό ποδόσφαιρο.
Ήταν ο πρώτος Ιταλός που σήκωσε το Ευρωπαϊκό Κύπελλο.
Ήταν ο αρχηγός της πρώτης πραγματικά επιτυχημένης Μίλαν.
Ήταν μαθητής του Πάρον Νερέο Ρόκκο.
Ήταν βοηθός προπονητή του Bearzot στο Mundial 82.
Ήταν ο πιο επιτυχημένος προπονητής της ιταλικής ομάδας κάτω των 21 ετών.
Ήταν ο άνθρωπος που περιποιήθηκε και μεγάλωσε τις καλύτερες γενιές του ιταλικού ποδοσφαίρου.
Ήταν προπονητής της Ιταλίας σε ένα ατυχές Παγκόσμιο Κύπελλο.
Ήταν ένας άνθρωπος του αθλητισμού που ήξερε επίσης να γελάει με τον εαυτό του.
Είναι όμως και ο άνθρωπος που χάρισε ένα γιο στο ιταλικό ποδόσφαιρο, τον Πάολο, που είναι ένας απο τους πιο σημαντικός ποδοσφαιριστές στην ιστορία του ποδοσφαίρου.
