Το 2006 ο σύλλογος βρισκόταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, με 140 εκατομμύρια χρέη, από τα οποία σώθηκε μόνο χάρη σε ένα δάνειο από την τράπεζα Morgan Stanley.

Από εκεί ξεκίνησε η επανάσταση, δεν υπάρχουν πλέον τρελές δαπάνες στο μεταγραφικό παζάρι, τα διαθέσιμα χρήματα επενδύθηκαν στις ακαδημίες και στην επανάκτηση του γηπέδου, του Westfalenstadion.

Οι πρωταθλητές μεγαλώνουν στο σπίτι, αυτό είναι το σύνθημα.

Όποιος θέλει να φύγει είναι ελεύθερος να το κάνει.

Ο σύλλογος αντλεί πάντα κέρδη κεφαλαίου από πωλήσεις, έσοδα που επανεπενδύονται στην αγορά για να εξασφαλίσουν τα καλύτερα ταλέντα και όχι από τα μερίσματα των ιδιοκτητών. Η στρατηγική του γερμανικού συλλόγου βασίζεται στην ανάπτυξη νεαρών παικτών, επομένως στο σκάουτινγκ μεταξύ των καλύτερων στον κόσμο, σε ένα προπονητικό κέντρο σχεδιασμένο να υποστηρίζει την ανάπτυξη των υποσχόμενων ταλέντων και σε μεταγραφές που είναι όσο το δυνατόν πιο κερδοφόρες.

Το 2022/23 ο τζίρος των κιτρινόμαυρων ήταν 425 εκατομμύρια ευρώ, ο υψηλότερος στην ιστορία τους, δεν είχαν φτάσει ποτέ ούτε τα 400.

Το 51% αυτού του αριθμού αντιπροσωπεύεται από εμπορικά έσοδα, δηλαδή συμβόλαια με χορηγούς παικτών, μπουτίκ και έκδοση εισιτηρίων.

Αυτά τα 217 εκατομμύρια αποτελούν τον πυλώνα πάνω στον οποίο στηρίζεται ο προϋπολογισμός της Μπορούσια.

Ένας από τους πυλώνες στους οποίους βασίζεται η Bundesliga είναι ο λεγόμενος κανόνας “50+1” οι οπαδοί (επίσης οργανωμένοι σε ενώσεις) πρέπει να κατέχουν το πλειοψηφικό μερίδιο σε κάθε μεμονωμένο σύλλογο.

Και αυτό συμβαίνει σε όλους τους γερμανικούς συλλόγους, απο την Ζαν Πάουλι, με τους οπαδούς που καταφέρνουν να κατευθύνουν συγκεκριμένα τις ενέργειες του συλλόγου με κοινωνικό τρόπο, μέχρι την Μπάγερν Μονάχου και την Μπορούσια Ντόρτμουντ.