“Αν την βγάλεις έξω απο το γήπεδο την μπάλα, θα πα’ να την παρ’ς… που λέγαμε και στα χωριά μας.

Παιχνίδι ”αιώνιο” για πέντε ή και περισσότερες ώρες στη σειρά.

Κανόνες, λίγοι η ανύπαρκτοι.

Παγκότερμα, μιας και κανένας δεν ήθελε να κάτσει τέρμα.

Ο ιδιοκτήτης της μπάλας αποφάσιζε τα πάντα, ως αυτοκράτορας.

Πρώτα επιλέγαμε τους πιο στενούς φίλους.

Όσους τους διάλεγαν στο τέλος, είχαν κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα και ήταν έτοιμοι να ”κάψουν” ανα πάσα στιγμή την ομάδα.

Αλλά έπαιζαν όλοι, είτε ήταν στην ώρα τους, είτε όχι.

Σε πάρκινγκ, αλάνες, δρόμους, σοκάκια, παρατημένα γήπεδα, χωράφια…

Χωρίς κινητά σύγχρονης τεχνολογίας, χωρίς κανένα βίντεο αποθηκευμένο απο τότε, χωρίς καμία εικόνα.

Όλα έμειναν εκεί, στα ”γήπεδα” της παιδικής ηλικίας.

Σκληρά φάουλ, βρισιές και γκολ αριστουργήματα, που για κάποιο λόγο, πιστεύαμε ότι θα τα ξαναδούμε το βράδυ σε κάποια εκπομπή.

Όταν έπεφτε η νύχτα…

Το σλόγκαν ήταν ένα…

«Όποιος το βάλει, κερδίζει»

Μαλώναμε και τα βρίσκαμε αμέσως.

Ανάμεσα σε ματωμένα γόνατα και αγκώνες.

Ανάμεσα σε μπάλες και όνειρα.

Ήταν το ποδόσφαιρο που παιζόταν τότε.

Και ήταν πολύ όμορφο.

Θα σ’αρέσει, θα το δεις…

Έχεις υπάρξει ποτέ ευτυχισμένος??

Ναι!

Έφτιαξες εστίες με τα μπουφάν και τις ζακέτες??

Έπαιρνες την μπάλα κάτω από τα αυτοκίνητα??

Σκόραρες και πανηγύριζες σα να ήσουν σε ένα γεμάτο γήπεδο??

Έπαιζες όλη μέρα χωρίς να υπάρχει χρονικό όριο??

Ωστόσο, μερικές φορές έλεγες…

«Ανυπομονώ να μεγαλώσω…» ίσως έκανες μεγάλο λάθος.

Είχες ήδη τα πάντα.

Ήσουν ήδη στην πιο όμορφη ηλικία στον κόσμο.

Ήσουν χαρούμενος, αλλά δεν το ήξερες.

Πόσες φορές έχουμε ζήσει αυτή τη σκηνή???
Πόσες φορές είπαμε…

“Ποιος θα πάει??” ή “Δεν πάω εκεί.”
Μια αιώνια μάχη για το ποιος θα πάει να φέρει την μπάλα αλλά ταυτόχρονα, ρομαντική χειρονομία που επαναλμβανόταν τουλάχιστον μια φορά την ημέρα.
Πόσες αναμνήσεις από την παιδική μας ηλικία.
Στιγμές που μας σημάδεψαν ως παιδιά, αλλά που μας έκαναν να καταλάβουμε την πραγματική αξία του παιχνιδιού.