”Η μεγαλύτερη πίεση που ένιωσα ήταν όταν ζούσα στην φαβέλα.

Στις εννιά το πρωί πήγαινα στο σχολείο και δεν έτρωγα τίποτα μέχρι τις εννιά το βράδυ.

Αυτό είναι πίεση.

Εκτός από αυτό, προσαρμοζόμαστε γρήγορα.”

Στους ιθύνοντες του Άγιαξ, ο Άντoνι έδωσε αυτή την απάντηση όταν ρωτήθηκε για την πίεση, του να παίζεις στην Ευρώπη.

”Είμαι ένα απλό αγόρι, που κατάγομαι από μια φαβέλα.

Δεν είχα παπούτσια να παίξω και δεν είχα δωμάτιο, κοιμόμουν σε έναν καναπέ.

Ζούσα ακριβώς στη μέση της φαβέλας, όπου αν έκανες είκοσι

βήματα θα έβρισκες ένα σημείο πώλησης ναρκωτικών.

Σε πολλές στιγμές εκεί, τα αδέρφια μου κι εγώ αγκαλιαζόμασταν, κλαίγαμε και σκεφτόμασταν πως θα είναι η ζωή στο μέλλον.

Άλλες φορές ήταν τρεις τα ξημερώματα και το σπίτι πλημμύριζε και έπρεπε να το αδειάσουμε απο το νερό.

Αλλά πάντα με ένα χαμόγελο στα χείλη.

Το να προσαρομοστώ σε ένα μέρος η σε μια ομάδα, είναι εύκολο για μένα.”

Άντονι