“Είναι το πρωί του αγώνα με την Κάλιαρι και είμαστε όλοι μαζεμένοι.

Ο Mazzarri φτάνει και πηγαίνει στην ταράτσα με τον Padalino και τον Ziegler, έχει ένα τσιγάρο στο στόμα του και του φωνάζω από την αίθουσα που τρώγαμε το πρωινό…

“Σταμάτα να καπνίζεις! “

Δεν το παίρνει καθόλου καλά, αντιθέτως το παίρνει και μου απαντάει άσχημα.

Σε εκείνο το σημείο τρελαίνομαι, σηκώνομαι να πάω να τον βρω, αλλά υπάρχει η γυάλινη πόρτα μπροστά και οι συμπαίκτες μου έχουν χρόνο να με σταματήσουν.

Πρώτα αποφασίζω να μην παίξω και να επιστρέψω σπίτι, μετά αλλάζω γνώμη…

«Θα παίξω αλλά θα πάω αμέσως στο γήπεδο».

Ήταν 11 το πρωί, το παιχνίδι στις 3 το μεσημέρι.

Παίρνω τηλέφωνο τον ξάδερφό μου, φτάνει με το Uno του και με πηγαίνει στο γήπεδο, μαζί μου και ο μάνατζερ της ομάδας Ajazzone, ο αθλητικός διευθυντής Asmini και ο γυμναστής μου Tibaudi.

Φτάνουμε στο γήπεδο μετά από ένα τέταρτο, ξαπλώνω σε μια ξαπλώστρα και αποκοιμιέμαι, εν τω μεταξύ στο ξενοδοχείο ο Mazzarri έχει την τεχνική συνάντηση και στην πλάκα γράφει δέκα συν ένα “Χ”, που θα ήμουν εγώ.

Λέει ότι μαλώσαμε και δεν ξέρει αν θα εμφανιστώ.

Οι συμπαίκτες μου με ξυπνούν για την προθέρμανση, βγαίνω στο γήπεδο από το πρώτο λεπτό, κερδίζουμε 3-1 και βάζω ένα γκολ και δίνω δύο ασίστ για τον Μαριλούνγκο.”

Αντόνιο Κασάνο, απο την εποχή που έπαιζε στην Σαμπντόρια