“Είχα μια πείνα που δεν σβήνει.
Δεν μιλάω για χρήματα, στην οικογένεια δεν μας έλειψε τίποτα, αλλά για συνειδητοποίηση, για να νιώθω κάποιος σε αυτό που πραγματικά αγαπούσα.
Όταν υπέγραψα το πρώτο μου πραγματικό συμβόλαιο με την Μίλαν, αρνήθηκα καν να κοιτάξω πόσα θα κέρδιζα.
Ήταν ο Ariedo Braida που με πήγε εκεί, έδωσε κάτι μέσα μου που ούτε εγώ γνώριζα ότι είχα.

Όταν έπεισα τον Galliani να έρθει στην Ουκρανία να δει το παιχνίδι μου, έπαιξα απαίσια…

Κι’όμως ο Braida στάθηκε ανάμεσα σε μένα και τους κριτικούς σαν ασπίδα.
Μετά εμφανίστηκε στο σπίτι μου φορώντας ένα ροζ πουκάμισο.
“Με αυτό θα κερδίσεις την Χρυσή Μπάλα” μου είπε.

Εγώ και ο μπαμπάς μου ξεσπάσαμε στα γέλια.
Τελικά είχε δει πιο μακριά από όλους τους άλλους.

Μπερλουσκόνι και Γκαλιάνι έκαναν τα πάντα για να με κρατήσουν.
Το Μιλάνο είχε γίνει το δέρμα μου και ακόμα και σήμερα, παρόλο που ζω αλλού, νιώθω μια ισχυρή σύνδεση με εκείνη την πόλη.
Αλλά είχα ήδη κάνει την επιλογή μου, ο Abramovič με έψαχνε για χρόνια.
Είχα κλείσει τα τριάντα, ήρθε η ώρα να δοκιμάσω τον εαυτό μου σε μια άλλη πρόκληση.

Έχασα την εκδίκησή μου από την Λίβερπουλ και στην Τσέλσι είχα περισσότερα προβλήματα παρά χαρά.
Αλλά δεν θεωρώ τίποτα από αυτά λάθος.
Όταν παίρνω μια απόφαση, δεν πάω πίσω.
Ήταν πάντα η φιλοσοφία μου.
Και τελικά, η ζωή δεν μου φέρθηκε τόσο άσχημα.»

Andriy Shevchenko